Ik ben een schrijver, kunstenaar en ben er niet goed in mijn werk onder de aandacht van anderen te brengen. Bescheidenheid heet dat, ik heb niet de arrogantie of de bord voor de kop om me aan allerlei mensen, organisaties te gaan opdringen om mijn werk in de wereld te krijgen.
Toen ik mijn eerste twee boeken af had, bood iemand aan ze gepubliceerd te krijgen, ik had de andere wegen van het mailen van de manuscripten naar verschillende uitgeverijen al gevolgd. In die tijd keek ik naar de serie 'Californication', die serie gaat over de schrijver Hank Moody en een manuscript van zijn boek werd misbruikt door een fan en herschreven. Er ging een belletje rinkelen toen ik dat zag, ik wilde het niet accepteren, maar ik zag al dat mijn boeken geplunderd werden van alle stukken dat iemand anders er een boek van zou maken en met de eer en het geld zou gaan strijken.
Ik wilde er natuurlijk niet aan, wilde dat idee niet accepteren, maar het is natuurlijk te verwachten dat mensen zo misbruik maken van anderen. het is een standaard praktijk in de mensen wereld om ideeën van anderen te stelen en ze aanbieden als die van jezelf. Dit herinner ik me nog wel van mijn studie tijd. Je ziet het op tv in show en tv-series, dan valt er nog om te lachen, tot het jezelf overkomt.
Bewijs maar eens dat je iets eerder hebt geschreven, dat het helemaal in jou woorden is geschreven, dat ideeën en beelden letterlijk zijn overgenomen uit je eigen manuscript.
Het geeft me steeds weer de redenen om niemand te vertrouwen, ik laat de producten die ik maak los in wereld wetende dat ze misbruikt zullen worden. Dat moet ik weer kotsen van de ideeën; altruïsme en het vertrouwen op de bron en synchroniciteit, het is alleen aanwezig als je het niet nodig bent.
Krijg ik de goede raad om zelf uit te geven. Mijn goede raad, de regel van goed zaken doen; STOP NOOIT JE EIGEN GELD IN JE PRODUCTEN OF BEDRIJF, daar krijg je namelijk spijt van.
Waarom ik nu zo schrijf, omdat ik gedwongen wordt te schrijven terwijl ik geen idee heb waarover te schrijven. Het moet over het misbruiken van anderen, Anderen, gaan, wordt me nu gezegd.
In iedere wereld gaat het op de zelfde manier, er worden personen gebruikt voor activiteiten die mensen zelf niet kunnen uitvoeren. De persoon die gebruikt wordt wordt doet het uit vriendschap (die vaak eenzijdig is) of plezier en ziet nooit de winst die de ander, Ander, er uit haalt.
De ene persoon heeft meer talent voor verschillende activiteiten dan de ander, Ander, de een is beter in het gebruik van allerlei aanwezige gereedschappen en de Ander maakt ze zelf.
Ik ben die Ander die alles zelf maakt, ik ben die Ander die niet zo hoeft na te denken over het doen van allerlei activiteiten en voer ze gewoon uit. Ik ben niet bezig met iets te zijn, ik voer mijn activiteiten uit omdat ik een bepaald doel wil bereiken en ik bereik m'n doelen.
Ik ben er bewust van dat ik allerlei activiteiten makkelijker uitvoer dan anderen, Anderen, maar sla me er niet voor op de borst.
Nu ik gedwongen wordt te schrijven, komt er dus alleen maar onzin uit. Als men me gewoon had laten leven op de plek waar ik me geod voelde en me met rust gelaten had dan zat ik nu niet met andermans problemen. Ik ben nu alleen nog maar bezig met andermans problemen en hang-ups en aan mijn werk dat ik wil doen kom ik toe omdat men (zij die dit lezen weten wie ik bedoel) het nodig vond mij m'n werkplek af te nemen en me te verplichten tot dingen die mij niets opleveren.
In Casa de los Viejos hoefde ik nooit lang na te denken over wat ik kon maken of schrijven, er waren altijd ideeën en in die situatie zit ik nu niet meer, heb ik niet meer. Al m'n zelfgemaakte naslagwerken zijn weg, al m'n boeken in de opslag. Mijn werkplaats is me afgenomen en nu komt af en toe een idee op en is het grootste gedeelte rotzooi, zoals de afgelopen twaalf hoofdstukken, te weinig zinnige dingen. Alleen maar veel afval van het nu, waar ik weinig mee heb en kan en mensen die zoals gewoonlijk hun woord niet na komen.
Dit was de laatste update.
Ik ga alleen nog maar boeken schrijven.
Love and light
Because there is never enough of it
Toen ik mijn eerste twee boeken af had, bood iemand aan ze gepubliceerd te krijgen, ik had de andere wegen van het mailen van de manuscripten naar verschillende uitgeverijen al gevolgd. In die tijd keek ik naar de serie 'Californication', die serie gaat over de schrijver Hank Moody en een manuscript van zijn boek werd misbruikt door een fan en herschreven. Er ging een belletje rinkelen toen ik dat zag, ik wilde het niet accepteren, maar ik zag al dat mijn boeken geplunderd werden van alle stukken dat iemand anders er een boek van zou maken en met de eer en het geld zou gaan strijken.
Ik wilde er natuurlijk niet aan, wilde dat idee niet accepteren, maar het is natuurlijk te verwachten dat mensen zo misbruik maken van anderen. het is een standaard praktijk in de mensen wereld om ideeën van anderen te stelen en ze aanbieden als die van jezelf. Dit herinner ik me nog wel van mijn studie tijd. Je ziet het op tv in show en tv-series, dan valt er nog om te lachen, tot het jezelf overkomt.
Bewijs maar eens dat je iets eerder hebt geschreven, dat het helemaal in jou woorden is geschreven, dat ideeën en beelden letterlijk zijn overgenomen uit je eigen manuscript.
Het geeft me steeds weer de redenen om niemand te vertrouwen, ik laat de producten die ik maak los in wereld wetende dat ze misbruikt zullen worden. Dat moet ik weer kotsen van de ideeën; altruïsme en het vertrouwen op de bron en synchroniciteit, het is alleen aanwezig als je het niet nodig bent.
Krijg ik de goede raad om zelf uit te geven. Mijn goede raad, de regel van goed zaken doen; STOP NOOIT JE EIGEN GELD IN JE PRODUCTEN OF BEDRIJF, daar krijg je namelijk spijt van.
Waarom ik nu zo schrijf, omdat ik gedwongen wordt te schrijven terwijl ik geen idee heb waarover te schrijven. Het moet over het misbruiken van anderen, Anderen, gaan, wordt me nu gezegd.
In iedere wereld gaat het op de zelfde manier, er worden personen gebruikt voor activiteiten die mensen zelf niet kunnen uitvoeren. De persoon die gebruikt wordt wordt doet het uit vriendschap (die vaak eenzijdig is) of plezier en ziet nooit de winst die de ander, Ander, er uit haalt.
De ene persoon heeft meer talent voor verschillende activiteiten dan de ander, Ander, de een is beter in het gebruik van allerlei aanwezige gereedschappen en de Ander maakt ze zelf.
Ik ben die Ander die alles zelf maakt, ik ben die Ander die niet zo hoeft na te denken over het doen van allerlei activiteiten en voer ze gewoon uit. Ik ben niet bezig met iets te zijn, ik voer mijn activiteiten uit omdat ik een bepaald doel wil bereiken en ik bereik m'n doelen.
Ik ben er bewust van dat ik allerlei activiteiten makkelijker uitvoer dan anderen, Anderen, maar sla me er niet voor op de borst.
Nu ik gedwongen wordt te schrijven, komt er dus alleen maar onzin uit. Als men me gewoon had laten leven op de plek waar ik me geod voelde en me met rust gelaten had dan zat ik nu niet met andermans problemen. Ik ben nu alleen nog maar bezig met andermans problemen en hang-ups en aan mijn werk dat ik wil doen kom ik toe omdat men (zij die dit lezen weten wie ik bedoel) het nodig vond mij m'n werkplek af te nemen en me te verplichten tot dingen die mij niets opleveren.
In Casa de los Viejos hoefde ik nooit lang na te denken over wat ik kon maken of schrijven, er waren altijd ideeën en in die situatie zit ik nu niet meer, heb ik niet meer. Al m'n zelfgemaakte naslagwerken zijn weg, al m'n boeken in de opslag. Mijn werkplaats is me afgenomen en nu komt af en toe een idee op en is het grootste gedeelte rotzooi, zoals de afgelopen twaalf hoofdstukken, te weinig zinnige dingen. Alleen maar veel afval van het nu, waar ik weinig mee heb en kan en mensen die zoals gewoonlijk hun woord niet na komen.
Dit was de laatste update.
Ik ga alleen nog maar boeken schrijven.
Love and light
Because there is never enough of it
Geen opmerkingen:
Een reactie posten