A process cannot be understood by stopping it. Understanding must move with the flow of the process, must join it and flow with it.
The First Law of Mentat, Paul Atreides (Dune)
Update 14: februari 2011; The day after tomorrow, film (2004)
Ik keek naar eens serie over een persoon die na jaren weer teruggekeerd was naar het dorp waar hij was opgegroeid en toen kwamen er herinneringen los.
Sinds mijn vroege jeugd zag ik al welke films er in de komende jaren in de bioscoop zouden komen, ontwikkelingen in de maatschappij, liedjes die hits zouden worden, wie wanneer dood zou gaan maar kon er met niemand over praten. Ik had al vroeg geleerd dat niemand me serieus zou nemen.
Toen ik veel later op het mbo en het hbo wel mijn voorspellingen uitsprak werd er ook nauwelijks op gereageerd tot dat verschillende zaken die ik genoemd had uitkwamen.
Door de rock n'roll was de kennis makkelijker te dragen dan daarvoor, omringd door de mensen die me mij lieten zijn, omdat ze zelf ook voor de maatschappij als vreemd, buitenstaanders bekend stonden. Drinkers, drugsgebruikers, metalheads, motorclubleden, ex-new wavers, oudpunkers en de zich ontwikkelende gothic scene, allemaal subculturen liepen door elkaar en iedereen ging met elkaar om zonder enige problemen. De problemen leken zich vooral af te spelen in de kroegen waar wij niet kwamen, bijzonder omdat deze lui als ruig werden gezien.
In dat wereldje werd je niets opgedrongen en kon iedereen z'n verhalen en ervaringen kwijt, hoe vreemd ook. Het werd gewoon geaccepteerd, hoewel het meer over muziek, films, drank en vrouwen ging.
Een gezonde omgeving voor iemand die zich nog nooit ergens thuis gevoeld had. In W = O was de stap driehoek, Midway, De Castel en 't Pleintje, al deze kroegen bestaan niet meer. Zij waren voor mij in de jaren 90 van de 20ste eeuw de plek om eindelijk mijzelf te kunnen zijn zonder er voor veroordeeld of op beoordeeld te worden.
In die tijd veranderde mijn schrijven in een soort van beat-generation schrijven, het beschrijven van de ervaring van de rock n'roll, de mensen die ik zag en alle meisjes die ik leuk vond en heb aardig wat bierviltjes rond gedeeld met gedichten voor allerlei dametjes in die tijd.
Al dat werk is nu verdwenen, het ligt nu ergens weg te rotten op een vuilnisbelt, waarschijnlijk de vuilnispiramide van stad Groningen.
Je vraagt je vast af waarom ik hierover schrijf, ik ben namelijk bezig met een kunstproject over het verleden en rock n'roll was een belangrijk deel daar van. Van maatschappelijke tegenstrevers en vrijdenkers valt namelijk het meeste te leren.
In verband met 2012 schoten er allerlei gedachten door mijn hoofd, ik herinner me dat ik zag waar ik ging wonen, dat er naast die voormalige school een grote glazen piramide gebouwd gaat worden, dat de aardkorst aan de rol gaat en dat Nederland mogelijkop de Afrikaanse breedte graad terecht zou kunnen komen, waar Nederland zich nu bevindt is dan zee..........................Sommige zaken zijn zeer aannemelijk, redelijk en mogelijk, over de grote voorspellingen zoals het schuiven van de continenten heb ik zelf m'n twijfels.
Als mensen zeggen dat zich iets in jouw hoofd afspeelt is altijd iets wat zich in hun hoofd afspeelt. Het is een van de valstrikken op het spirituele pad dingen op te pikken die deel zijn van het geestland, de bubbel, van een ander. Door je ontwikkeling vang je veel informatie op, blijft in je eigen lichtveld hangen en kan je denken dat een gedachte van jouw is terwijl je het opgepikt hebt van een ander. Ik noem nu een gedachte maar je kan allerlei informatie en emoties van anderen oppikken en meenemen op die manier. Dit is het moeilijkste vaardigheid om te leren, te onderscheiden tussen jouw geestland en die van anderen en Anderen, die je ontmoet, letterlijk en figuurlijk.
Dit is ook een van de redenen dat ik niet van groepen houdt, groepen om in te leren want de gedachten en intenties in een groep kunnen jou in een richting duwen die jij zelf misschien niet zou kiezen of waar je nog niet aan toe bent.
Een goede leraar of leermeester zal je daar op wijzen als je in een groep terecht komt met een leermeester die weet wat hij doet en weet hoe hij zijn leerlingen op de juiste manier moet begeleiden.
Ik ben altijd al eigenzinnig en gefocust geweest op mijn eigen doelen en op mijn vele reizen langs vele leraren werd mijn eigenzinnigheid en vasthoudendheid aan mijn eigen pad het meest geroemd.
Een goede leraar zal kritische noten met plezier aanhoren en er iets mee doen en altijd open blijven staan om zijn leerlingen het beste te kunnen geven.
Een Tibetaanse leraar vertelde dat er twee soorten leerlingen waren, de een geeft zich over en de ander blijft kritisch en blijft vragen stellen. Zij die zich overgeven zullen sneller hun spirituele doel bereiken, maar diegenen die vragen stellen zullen het pad dieper beleven.
Milarepa is een van mijn grote voorbeelden op mijn pad, omdat hij eerst veel had mee gemaakt voor hij zijn meesterschap accepteerde.
Ik vertelde vorige week dat ik het boek van Joseph McMoneagle, de remote viewer, (Memoirs of a psychic spy) aan het lezen was. Hij vertelde dat hij voor iedereen allerlei voorspellingen kon doen maar voor zijn eigen leven leek dit niet op te gaan. Enkel door fouten te maken en er bewust van te zijn leerde hij zijn leven te verbeteren. Hij doelde er op dat hij drie keer getrouwd was en dat het hem speet dat hij die drie tekort gedaan had door zijn werk, terwijl hij het iedere keer beter probeerde te doen. Vond ik een mooi voorbeeld.
Chogyam Rinpoche vertelde me een zelfde soort verhaal, door het werk en het werken met leerlingen kwamen zijn vrouw en kind soms te kort en dat speet hem soms.
'Door de compassie en liefde voor anderen, vergeten we ons zelf of diegenen die ons na staan'.
Ik koos bij voorbaat al voor het niet kwetsen van anderen, heb veel leuke meisjes en vrouwen aan me voorbij laten gaan omdat ik mijn spirituele ontwikkeling belangrijker vond en ze niet wilde kwetsen. Wetende dat ik ze na verloop van tijd weer zou verlaten en inruilen voor een ander en dan het menselijke geprut wat altijd de nasleep is van een relatie. Daar had ik geen behoefte aan, liever alleen dan om de zoveel tijd weer iemand te kwetsen terwijl mijn werk belangrijker was/is dan die persoon. Ik heb er geen spijt van dat ik zo geleefd heb. Ik heb niemand te kort gedaan en zeker mezelf niet. Ik sta op de top van de berg/piramide en heb niemand gekwetst terwijl ik bezig was daar te komen.
Ik heb er zelfs nog een filosofie voor bedacht, die staat in het kunstboekje 'Pillowbook #2'. Over vrouwen/meisjes. Ik heb al die jaren niet met m'n ogen dichtgelopen en via dromen heb ik wel veel vriendinnen gehad, zonder me druk te hoeven maken over de problemen die een relatie met zich mee zou brengen. Een leuke bijkomstigheid van het dromen is dat ik allerlei vriendinnen over de hele wereld had en dus niet alleen in Nederland. Ik heb de energieën van allerlei landen kunnen proeven en voelen en dat heeft mij verrijkt en ik hoop ook al die vriendinnen die op alle continenten rondlopen.
De belangrijkste les is wel dat ik het liefst alleen werk, op mezelf ben, de hele tijd iemand op je nek is moeilijk voor mij. Ik kan niet zonder 'alleentijd'. Niet iedere partner kan hier tegen heb ik gemerkt en gezien.
Ik heb ook gezien dat veel relaties doodbloeden dat twee personen in een kamer zitten en het uitzitten, dat is zeker niet mijn plan voor de toekomst, dat wil ik mijn toekomstige vrouwtje niet aan doen.
Dit is wel weer genoeg voor vandaag.
Love and light,
daarvan is er namelijk nooit genoeg.
Sinds mijn vroege jeugd zag ik al welke films er in de komende jaren in de bioscoop zouden komen, ontwikkelingen in de maatschappij, liedjes die hits zouden worden, wie wanneer dood zou gaan maar kon er met niemand over praten. Ik had al vroeg geleerd dat niemand me serieus zou nemen.
Toen ik veel later op het mbo en het hbo wel mijn voorspellingen uitsprak werd er ook nauwelijks op gereageerd tot dat verschillende zaken die ik genoemd had uitkwamen.
Door de rock n'roll was de kennis makkelijker te dragen dan daarvoor, omringd door de mensen die me mij lieten zijn, omdat ze zelf ook voor de maatschappij als vreemd, buitenstaanders bekend stonden. Drinkers, drugsgebruikers, metalheads, motorclubleden, ex-new wavers, oudpunkers en de zich ontwikkelende gothic scene, allemaal subculturen liepen door elkaar en iedereen ging met elkaar om zonder enige problemen. De problemen leken zich vooral af te spelen in de kroegen waar wij niet kwamen, bijzonder omdat deze lui als ruig werden gezien.
In dat wereldje werd je niets opgedrongen en kon iedereen z'n verhalen en ervaringen kwijt, hoe vreemd ook. Het werd gewoon geaccepteerd, hoewel het meer over muziek, films, drank en vrouwen ging.
Een gezonde omgeving voor iemand die zich nog nooit ergens thuis gevoeld had. In W = O was de stap driehoek, Midway, De Castel en 't Pleintje, al deze kroegen bestaan niet meer. Zij waren voor mij in de jaren 90 van de 20ste eeuw de plek om eindelijk mijzelf te kunnen zijn zonder er voor veroordeeld of op beoordeeld te worden.
In die tijd veranderde mijn schrijven in een soort van beat-generation schrijven, het beschrijven van de ervaring van de rock n'roll, de mensen die ik zag en alle meisjes die ik leuk vond en heb aardig wat bierviltjes rond gedeeld met gedichten voor allerlei dametjes in die tijd.
Al dat werk is nu verdwenen, het ligt nu ergens weg te rotten op een vuilnisbelt, waarschijnlijk de vuilnispiramide van stad Groningen.
Je vraagt je vast af waarom ik hierover schrijf, ik ben namelijk bezig met een kunstproject over het verleden en rock n'roll was een belangrijk deel daar van. Van maatschappelijke tegenstrevers en vrijdenkers valt namelijk het meeste te leren.
In verband met 2012 schoten er allerlei gedachten door mijn hoofd, ik herinner me dat ik zag waar ik ging wonen, dat er naast die voormalige school een grote glazen piramide gebouwd gaat worden, dat de aardkorst aan de rol gaat en dat Nederland mogelijkop de Afrikaanse breedte graad terecht zou kunnen komen, waar Nederland zich nu bevindt is dan zee..........................Sommige zaken zijn zeer aannemelijk, redelijk en mogelijk, over de grote voorspellingen zoals het schuiven van de continenten heb ik zelf m'n twijfels.
Als mensen zeggen dat zich iets in jouw hoofd afspeelt is altijd iets wat zich in hun hoofd afspeelt. Het is een van de valstrikken op het spirituele pad dingen op te pikken die deel zijn van het geestland, de bubbel, van een ander. Door je ontwikkeling vang je veel informatie op, blijft in je eigen lichtveld hangen en kan je denken dat een gedachte van jouw is terwijl je het opgepikt hebt van een ander. Ik noem nu een gedachte maar je kan allerlei informatie en emoties van anderen oppikken en meenemen op die manier. Dit is het moeilijkste vaardigheid om te leren, te onderscheiden tussen jouw geestland en die van anderen en Anderen, die je ontmoet, letterlijk en figuurlijk.
Dit is ook een van de redenen dat ik niet van groepen houdt, groepen om in te leren want de gedachten en intenties in een groep kunnen jou in een richting duwen die jij zelf misschien niet zou kiezen of waar je nog niet aan toe bent.
Een goede leraar of leermeester zal je daar op wijzen als je in een groep terecht komt met een leermeester die weet wat hij doet en weet hoe hij zijn leerlingen op de juiste manier moet begeleiden.
Ik ben altijd al eigenzinnig en gefocust geweest op mijn eigen doelen en op mijn vele reizen langs vele leraren werd mijn eigenzinnigheid en vasthoudendheid aan mijn eigen pad het meest geroemd.
Een goede leraar zal kritische noten met plezier aanhoren en er iets mee doen en altijd open blijven staan om zijn leerlingen het beste te kunnen geven.
Een Tibetaanse leraar vertelde dat er twee soorten leerlingen waren, de een geeft zich over en de ander blijft kritisch en blijft vragen stellen. Zij die zich overgeven zullen sneller hun spirituele doel bereiken, maar diegenen die vragen stellen zullen het pad dieper beleven.
Milarepa is een van mijn grote voorbeelden op mijn pad, omdat hij eerst veel had mee gemaakt voor hij zijn meesterschap accepteerde.
Ik vertelde vorige week dat ik het boek van Joseph McMoneagle, de remote viewer, (Memoirs of a psychic spy) aan het lezen was. Hij vertelde dat hij voor iedereen allerlei voorspellingen kon doen maar voor zijn eigen leven leek dit niet op te gaan. Enkel door fouten te maken en er bewust van te zijn leerde hij zijn leven te verbeteren. Hij doelde er op dat hij drie keer getrouwd was en dat het hem speet dat hij die drie tekort gedaan had door zijn werk, terwijl hij het iedere keer beter probeerde te doen. Vond ik een mooi voorbeeld.
Chogyam Rinpoche vertelde me een zelfde soort verhaal, door het werk en het werken met leerlingen kwamen zijn vrouw en kind soms te kort en dat speet hem soms.
'Door de compassie en liefde voor anderen, vergeten we ons zelf of diegenen die ons na staan'.
Ik koos bij voorbaat al voor het niet kwetsen van anderen, heb veel leuke meisjes en vrouwen aan me voorbij laten gaan omdat ik mijn spirituele ontwikkeling belangrijker vond en ze niet wilde kwetsen. Wetende dat ik ze na verloop van tijd weer zou verlaten en inruilen voor een ander en dan het menselijke geprut wat altijd de nasleep is van een relatie. Daar had ik geen behoefte aan, liever alleen dan om de zoveel tijd weer iemand te kwetsen terwijl mijn werk belangrijker was/is dan die persoon. Ik heb er geen spijt van dat ik zo geleefd heb. Ik heb niemand te kort gedaan en zeker mezelf niet. Ik sta op de top van de berg/piramide en heb niemand gekwetst terwijl ik bezig was daar te komen.
Ik heb er zelfs nog een filosofie voor bedacht, die staat in het kunstboekje 'Pillowbook #2'. Over vrouwen/meisjes. Ik heb al die jaren niet met m'n ogen dichtgelopen en via dromen heb ik wel veel vriendinnen gehad, zonder me druk te hoeven maken over de problemen die een relatie met zich mee zou brengen. Een leuke bijkomstigheid van het dromen is dat ik allerlei vriendinnen over de hele wereld had en dus niet alleen in Nederland. Ik heb de energieën van allerlei landen kunnen proeven en voelen en dat heeft mij verrijkt en ik hoop ook al die vriendinnen die op alle continenten rondlopen.
De belangrijkste les is wel dat ik het liefst alleen werk, op mezelf ben, de hele tijd iemand op je nek is moeilijk voor mij. Ik kan niet zonder 'alleentijd'. Niet iedere partner kan hier tegen heb ik gemerkt en gezien.
Ik heb ook gezien dat veel relaties doodbloeden dat twee personen in een kamer zitten en het uitzitten, dat is zeker niet mijn plan voor de toekomst, dat wil ik mijn toekomstige vrouwtje niet aan doen.
Dit is wel weer genoeg voor vandaag.
Love and light,
daarvan is er namelijk nooit genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten