The Tao is like a well:
used but never used up.
used but never used up.
Laozi
Update 15; Februari 2011: The times are a changing, lied, Bob Dylan.
Vanmorgen keek ik naar een filmpje van een speech van een Amerikaans politicus, Ron Paul, hij benoemde allerlei problemen van het Amerikaanse systeem. Het grappige is dat hij een conservatief is, zij zien dus ook dat bepaalde keuzes tot problemen leiden en benoemen ze op de zelfde manieren als de zogenaamde linkerkant van het spectrum. Even ter verduidelijking, conservatief betekend rechts.
In Amerika begint men genoeg te krijgen van het politieman van de wereld te spelen. Dit standpunt is al heel lang een discussie punt, vanaf het moment dat de USA in een wereld macht veranderde. Moeten we onze macht/kracht inzetten om de wereld veiliger te maken of moeten we ons vooral richten op de stabiliteit van ons land zelf. Door de economische ontwikkelingen en rijkdom voelen veel westerse landen zich geroepen landen die het minder hebben te helpen op vele manieren. Deze hulp kost veel geld en dat geld zou heel geod voor interne zaken besteed kunnen worden. Is de positie van veel tegen geluiden. In Amerika is dat vooral de Tea Party groep en in Nederland kan de PVV van Geert Wilders gezien worden als het conservatieve tegengeluid.
In heb al eerder geschreven over de ontwikkelingen in onze maatschappij, de verslechtering van het onderwijs over de hele linie, de uitholling van het gezondheidszorgsysteem, de industrialisatie van iedere sector in de maatschappij en de gevolgen hiervan voor de mensen in deze maatschappij. Onder het mom van financiële overwegingen, verbetering, innovatie en synergie ontstaan er complexen die de menselijke maat uit het oog verliezen. De mensen die deel zijn van die complexen (organisaties en bedrijven) voelen geen enkele loyaliteit naar hun werkgevers meer en andersom geldt het zelfde. Alles dient het systeem en de levensvatbaarheid van het systeem. Wie niet kan mee doen wordt afgestoten, ontslagen of buitenspel gezet.
Ik heb verschillende voorspellingen gedaan voor de westerse samenlevingen, waaronder massa ontslagen, economische achteruitgang voor tenminste tien jaar, een terugkeer naar de sfeer van de jaren vijftig van de 20ste eeuw.
Dit betekend een nieuwe verzuiling, terugkeer naar de oude waarden en mogelijk problemen ten aanzien van conservatisme en fundamentalisme. Dit geld dan voor alle kleuren van menselijke, politieke en maatschappelijke spectrum.
De linkse partijen en de PVV hebben hiervan de eerste vruchten mogen plukken en zullen dit de komende tien jaar blijven doen.
Er is een volledige verandering van denken nodig, van de overheid tot de mensen thuis om zich bewust te worden dat onze wereld te zeer verandert is om op de oude voet verder te kunnen gaan. De oude modellen voldoen niet, hebben hun grenzen bereikt, hebben hun nut bewezen en nu moeten we verder. Een nieuw paradigma waarin de mens weer in evenwicht is met zijn mede mens en de natuurlijke wereld waarin hij leeft.
De problemen die we gaan ondervinden zijn niet alleen maatschappelijk meer, de natuur, de ecologie om ons heen speelt een steeds belangrijker woordje mee. De natuur veegt ons aan de kant (natuurgeweld, overstromingen, extreme hitte, extreme droogte, extreme kou, smelten van de ijskappen, etc) las wij ons niet aanpassen aan het natuurlijke systeem van deze planeet. We kunnen wel allerlei onderzoeken laten doen, de ene kant om te bewijzen dat er problemen zijn en de andere kant om te bewijzen dat de problemen wel mee vallen, er zijn meerdere problemen en zij gaan niet weg, zij zullen alleen maar verergeren. Maar zolang alleen maar een aantal landen in Azië onder water verdwijnen is er geen probleem, pas als westerse economieën bedreigt worden wordt er serieus nagedacht over de problemen die zijn ontstaan. Hoewel problemen, ik vermoed dat de planeet aarde zijn eigen cycli heeft, z'n eigen seizoenen en we beginnen nu te ervaren dat die seizoenen bestaan. Perioden van opwarming (extreme droogte) en perioden van afkoeling(ijstijden).
We moeten erkennen dat we deel zijn van een groter systeem, we zijn een klein onderdeel van een groter systeem, dat systeem vindt ons niet belangrijk, het systeem zoekt evenwicht en zal dat op har manier bereiken. Zoals de maatschappij een systeem is, zij zal ook dat ondernemen om evenwicht te vinden en te houden. een systeem kent geen compassie of liefde, het is enkel bezig met het zoeken naar evenwicht en het bereiken van evenwicht, zij maakt geen kosten/baten analyse om te zien wat het kan opleveren, zij handelt in haar eigen voordeel. (Zoals regeringen en bedrijven ook doen)
Kun jij je dan voorstellen hoe gefrustreerd ik me voel, dat ik al van af de lagere school allerlei zaken om me heen zie gebeuren, die eigenlijk voorkomen hadden kunnen worden, problemen die nu miljarden meer gaan kosten dan de miljoenen toen. Het probleem is het korte termijn denken, problemen voor ons uitschuiven en het aangename leven van nu belangrijker te vinden dan het voorkomen van problemen in de nabije toekomst.
Het heeft mij bijna twintig jaar gekost om terug te treden, niet meer te denken aan die problemen die er aan kwamen, komen, niemand luisterde toen, waarom zou ik ze nog benoemen. Laat het over aan die mensen die ervoor gestudeerd hebben.
Nu schrijf ik er over, de frustratie is sterk verminderd, ik heb niet de macht of de positie om iets te kunnen doen en vindt het best.
Ik schrijf mijn opmerkingen op en observeer de achteruitgang als het observeren van een laboratoriumopstelling, ik kijk naar de ontwikkelingen in het biotoop, de biosfeer en geniet als of het een film of tv-serie is en richt me op de dingen die me niet frustreren of kwaad maken. Ik kies voor positiviteit en m'n energie in die zaken te stoppen die mij voeden en me tevreden laten zijn over mijn leven.
Love and light,
Daarvan is er namelijk nooit genoeg.
In Amerika begint men genoeg te krijgen van het politieman van de wereld te spelen. Dit standpunt is al heel lang een discussie punt, vanaf het moment dat de USA in een wereld macht veranderde. Moeten we onze macht/kracht inzetten om de wereld veiliger te maken of moeten we ons vooral richten op de stabiliteit van ons land zelf. Door de economische ontwikkelingen en rijkdom voelen veel westerse landen zich geroepen landen die het minder hebben te helpen op vele manieren. Deze hulp kost veel geld en dat geld zou heel geod voor interne zaken besteed kunnen worden. Is de positie van veel tegen geluiden. In Amerika is dat vooral de Tea Party groep en in Nederland kan de PVV van Geert Wilders gezien worden als het conservatieve tegengeluid.
In heb al eerder geschreven over de ontwikkelingen in onze maatschappij, de verslechtering van het onderwijs over de hele linie, de uitholling van het gezondheidszorgsysteem, de industrialisatie van iedere sector in de maatschappij en de gevolgen hiervan voor de mensen in deze maatschappij. Onder het mom van financiële overwegingen, verbetering, innovatie en synergie ontstaan er complexen die de menselijke maat uit het oog verliezen. De mensen die deel zijn van die complexen (organisaties en bedrijven) voelen geen enkele loyaliteit naar hun werkgevers meer en andersom geldt het zelfde. Alles dient het systeem en de levensvatbaarheid van het systeem. Wie niet kan mee doen wordt afgestoten, ontslagen of buitenspel gezet.
Ik heb verschillende voorspellingen gedaan voor de westerse samenlevingen, waaronder massa ontslagen, economische achteruitgang voor tenminste tien jaar, een terugkeer naar de sfeer van de jaren vijftig van de 20ste eeuw.
Dit betekend een nieuwe verzuiling, terugkeer naar de oude waarden en mogelijk problemen ten aanzien van conservatisme en fundamentalisme. Dit geld dan voor alle kleuren van menselijke, politieke en maatschappelijke spectrum.
De linkse partijen en de PVV hebben hiervan de eerste vruchten mogen plukken en zullen dit de komende tien jaar blijven doen.
Er is een volledige verandering van denken nodig, van de overheid tot de mensen thuis om zich bewust te worden dat onze wereld te zeer verandert is om op de oude voet verder te kunnen gaan. De oude modellen voldoen niet, hebben hun grenzen bereikt, hebben hun nut bewezen en nu moeten we verder. Een nieuw paradigma waarin de mens weer in evenwicht is met zijn mede mens en de natuurlijke wereld waarin hij leeft.
De problemen die we gaan ondervinden zijn niet alleen maatschappelijk meer, de natuur, de ecologie om ons heen speelt een steeds belangrijker woordje mee. De natuur veegt ons aan de kant (natuurgeweld, overstromingen, extreme hitte, extreme droogte, extreme kou, smelten van de ijskappen, etc) las wij ons niet aanpassen aan het natuurlijke systeem van deze planeet. We kunnen wel allerlei onderzoeken laten doen, de ene kant om te bewijzen dat er problemen zijn en de andere kant om te bewijzen dat de problemen wel mee vallen, er zijn meerdere problemen en zij gaan niet weg, zij zullen alleen maar verergeren. Maar zolang alleen maar een aantal landen in Azië onder water verdwijnen is er geen probleem, pas als westerse economieën bedreigt worden wordt er serieus nagedacht over de problemen die zijn ontstaan. Hoewel problemen, ik vermoed dat de planeet aarde zijn eigen cycli heeft, z'n eigen seizoenen en we beginnen nu te ervaren dat die seizoenen bestaan. Perioden van opwarming (extreme droogte) en perioden van afkoeling(ijstijden).
We moeten erkennen dat we deel zijn van een groter systeem, we zijn een klein onderdeel van een groter systeem, dat systeem vindt ons niet belangrijk, het systeem zoekt evenwicht en zal dat op har manier bereiken. Zoals de maatschappij een systeem is, zij zal ook dat ondernemen om evenwicht te vinden en te houden. een systeem kent geen compassie of liefde, het is enkel bezig met het zoeken naar evenwicht en het bereiken van evenwicht, zij maakt geen kosten/baten analyse om te zien wat het kan opleveren, zij handelt in haar eigen voordeel. (Zoals regeringen en bedrijven ook doen)
Kun jij je dan voorstellen hoe gefrustreerd ik me voel, dat ik al van af de lagere school allerlei zaken om me heen zie gebeuren, die eigenlijk voorkomen hadden kunnen worden, problemen die nu miljarden meer gaan kosten dan de miljoenen toen. Het probleem is het korte termijn denken, problemen voor ons uitschuiven en het aangename leven van nu belangrijker te vinden dan het voorkomen van problemen in de nabije toekomst.
Het heeft mij bijna twintig jaar gekost om terug te treden, niet meer te denken aan die problemen die er aan kwamen, komen, niemand luisterde toen, waarom zou ik ze nog benoemen. Laat het over aan die mensen die ervoor gestudeerd hebben.
Nu schrijf ik er over, de frustratie is sterk verminderd, ik heb niet de macht of de positie om iets te kunnen doen en vindt het best.
Ik schrijf mijn opmerkingen op en observeer de achteruitgang als het observeren van een laboratoriumopstelling, ik kijk naar de ontwikkelingen in het biotoop, de biosfeer en geniet als of het een film of tv-serie is en richt me op de dingen die me niet frustreren of kwaad maken. Ik kies voor positiviteit en m'n energie in die zaken te stoppen die mij voeden en me tevreden laten zijn over mijn leven.
Love and light,
Daarvan is er namelijk nooit genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten