Als kind woonde ik in O. en we gingen altijd boodschappen doen in W. Een keer deden we boodschappen, we reden met de auto door een straat, ik was 6, 7 of 8 jaar oud en zei tegen mijn ouders, daar ga ik later wonen. M'n ouders moesten er om lachen. Er volgde nog wat commentaar en nog wat informatie van de andere kant. Op dit moment is die voorspelling van bijna dertig jaar geleden half uitgekomen. Ik zit nu op het laatste station, ik weet waar ik heen ga, het eind station en ik duld geen tussen stations meer. Ik ben al een leven lang de reiziger die zijn spullen een tijdje stalt op een plek om te leven, dingen mee te maken en dan weer verder te gaan.
Ook een leven lang de schaduw van grootsheid om me heen, ik moest ergens heen, iets gaan doen, iets zijn.......als kind kon ik dat nog gevoelen, dat soort geloof of hoop en hoop in hogere machten ben ik kwijt. Ik voel me daar door niet leeg of eenzaam in de wereld, ik zie hoe de show zich ontwikkelt, de show en alle spelers er in hebben geen geheimen voor me. Velen zouden dat graag willen, maar dat is niet meer mogelijk. Genoeg spelers hebben me dwars gezeten, me van m'n pad af willen stoten, mijn plannen te saboteren, me gemarginaliseerd, hun best gedaan om me te negeren. Me schuldgevoelens geven omdat ik meer licht uitstraal dan anderen, me aanvallen omdat ik meer licht uitstraal dan anderen. Soms is een mens of verlicht wezen niet meer te stoppen.
Nu wordt, werd me de idee van de ark, 'De Ark', gegeven, mijn droomhuis, de plek waar ik ga wonen en waar ik nooit meer weg zal gaan. Nu wordt me de idee gegeven dat m'n boek miljoenen gaat opbrengen, dat ik dat gebouw kan kopen, dat ik mijn eindstation kan vinden, de plek waar ik eindelijk alles kan uitpakken en mijn leven kan leven zoals ik dat wil.
Zelfs aan de voorspellingen die van de andere kant komen twijfel ik, alle informatie die ik krijg twijfel ik, het komt altijd van mensen die de wereld niet zo ervaren als ik.
Al 26 jaar kom ik de mensen tegemoet, zet ik mijzelf aan de kant, ben ik de beste aan het worden in het illuminatie werk; altruïsme, bescheidenheid, compassie, etc. Allemaal dingen waar ik goed in geworden ben, maar de Bron heeft me er weinig voor terug gegeven. Ik heb Hem/Haar in veel vormen deel van mijn leven laten zijn, ik ervaar en ervoer dat ik eerder gestraft wordt voor het werk dat ik allemaal gedaan heb dan dat het iets voor me gedaan heeft. De clicheetjes van innerlijke rijkdom en innerlijke schoonheid roepen in mij zo langzamerhand minachting op.
De meeste tijd van mijn leven heb ik gegeven aan geloven, mijn geloof is op. Ik heb mijn menselijke patronen doorbroken, alle programma's herschreven, meer dan mens geworden omdat ik naïef dacht dat er ooit een beloning zou volgen voor mijn geloof. Mijn geloof is op, ik heb alleen nog de informatie die uit de hele wereld op me af komt, voorspellingen die ik kan doen omdat ik de uitkomst van al die dingen kan zien. Al die informatie stoort me niet, de informatie is niet beangstigend, het niet overdonderend, ik heb daar altijd al mee geleefd.
Ik wil mijn huis, ik wil mijn boek in de wereld, ik wil al mijn spullen uitpakken en eindelijk eens thuis zijn. Ik wil alleen nog maar dingen maken, schrijven en schilderen.
Hoe moet ik daar komen ?, door de druk uit te oefenen die alle mensen uitoefenen in de wereld, druk uitoefenen op al die mensen die ik heb gekend en ken. Zij hebben allemaal van mijn talenten en vaardigheden genoten en nu is de tijd om alle rekeningen in te vorderen en iedereen tot betaling te dwingen. De tijd van vrijgevigheid is van mijn kant voorbij, ik ben de 'Schulden-inner', er staan veel rekeningen open en het wordt tijd dat de rekeningen betaald worden. Ik kan niet leven van lucht, ik kan de rekeningen niet betalen van lucht, ik kan de rekeningen niet betalen met licht, liefde of compassie.
"Schulden-inner" staat er in het engels op mijn portemonnee, het heeft niets te maken met een psychologisch patroon, het heeft te maken met heel veel werk dat geleverd is voor allerlei mensen, waar nooit voor betaald is. Enkel omdat ik geloofde dat de Bron me uit eindelijk zou uitbetalen op zijn manier, maar he !, ik ben ook maar een microbe in het geheel en dus ga ik al mijn klanten bij langs en presenteer ze de rekening, de tijd is gekomen om de rekening te gaan betalen, alle gunsten worden ingeind, de tijd is nu.
Daar staat een gebouw, een oude school, grote lokalen, perfect als apartement en werkruimte, als bibliotheek, als media kamer, mijn eindstation waar ik eindelijk alles uit kan pakken en kan gaan leven zoals ik me dat als kind had voorgesteld. De wereld om me heen mag vergaan, vanuit de eerste verdieping van mijn huis, mijn appartement heb ik er dan goed zicht op, kan ik het beschrijven, het tekenen, het schilderen, fotograferen, etc. Het word 'Het Ark Project' genoemd, het mag van mij allerlei namen hebben, maar daar ga ik wonen, niets komt er tussen mij en mijn woning, geen tussenstations meer, geen zieke energieën van plekken waar ik niet wil zijn, geen gezeur van mensen waar ik geen behoefte aan heb. ja, ik wil nee zeggen en weglopen, sorrie (maar niet echt), maar ik heb geen tijd voor en zin in jouw negativiteit, ga maar een ander uitzuigen terwijl je je negativiteit staat uit te venten.
Geen zin meer in onzinnige machtsstrijd tussen mensen, geen zin meer in de onderlinge politiek, geen zin in het strelen van andermans ego, geen zin meer anderen te steunen die er voor mij niet zijn als ik ze nodig ben.
Ik ben onderweg naar mijn laatste station, als ik er aangekomen ben, ga ik er nooit meer weg, leef ik zoals ik gedroomd heb als kind dat ik zou leven. Alleen nog maar schilderen en schrijven, allerlei dingen maken, de wereld zien en voorde verandering niet via de droomweg. Al die mensen en 'Anderen' te ontmoeten die ik alleen maar via de droomweg kon bereiken.
ik ben altijd bescheiden geweest in mijn wensen, heb geleerd zonder te leven en dat laatste ging met gemak. Nooit jaloers geweest op anderen die het zogenaamd financieel beter hadden, zij hadden ook de extra zorgen. ik ben onderweg naar mijn laatste station, ik weet al hoe mijn huis er uit ziet als ik er ga wonen. een bovenverdieping waar m'n bed staat en de kasten met mijn kleren, beneden een keuken, toilet en douche, vanuit de keuken kijk ik naar de hal. De keuken, toilet en douche worden door een muurtje gescheiden van de huiskamer.
Ik ben onderweg naar het eindstation, er zijn geen tussenstops, ik accepteer geen tussenstops anders ben ik verdwenen, mijn werk hier in W. is toch al gedaan, mijn tas is zo gepakt, m'n bankrekening is zo leeggehaald, een treinkaartje is zo gekocht......naar Spanje, Italië, Zuid Afrika, er zijn allerlei wegen om zonder geld te reizen.
Dit is mijn ultimatum, ik ben onderweg naar mijn laatste woning in mijn leven en ik accepteer geen tussenstations, lapmiddelen en mooie praatjes en dooddoeners.
Ik heb genoeg gegeven, het is nu voor mij de tijd om te ontvangen, ik heb voor te veel mensen gewerkt die hun schuld niet hebben ingelost en de tijd is gekomen om alle rekeningen af te betalen.
Ik woon op korte termijn in mijn laatste woning, het eindstation, waar ik eindelijk mijn droom kan leven, de droom die ik voor heel veel mensen op zij heb gezet. Dit is meer dan een wens, dit is een toverspreuk, dit is een bezwering, dit is een intentie die heel veel mensen ineens wakker maakt en de aandrang geeft om de rekening te gaan betalen, 'Het Ark Project' waar te maken, alle aandacht naar dat gebouw, financiën worden geregeld, bouwtekeningen zijn klaar gemaakt, een bouwonderneming wordt aan het werk gezet en sneller dan anders zullen ze klaar zijn zodat ik in mijn huis kan, mijn eindstation kan bereiken, de laatste droom waargemaakt kan worden en ik mijn eigen leven eindelijk kan leven.
Ik heb nooit veel gevraagd, maar nu doe ik dat wel en in ik alle uit staande schulden in een keer, ik heb al te lang gewacht, heb iedereen genoeg tijd gegeven om wel in de mensenwereld z'n slag te slaan, tijd om de rekeningen te betalen.
over niet al te lange tijd, leun ik achterover, op de bank die nu in de opslag staat, kijk ik naar mijn bibliotheek die alweer drie jaar in dozen zit, staat er een canvas op de ezel waar een schilderij op begonnen is, hangen de dromenvangers aan de muren en klinkt mijn muziek hard uit de speakers van mijn oude stereo die ik al drie jaar niet meer gehoord heb. Ik ga thuis komen, het eindstation, geen tussenstations, eindelijk thuiskomen, er komt niets tussen, ik kom thuis.
End.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten