Update 1: februari 2011; Geestland en het spiegelwezen.

Update 1: februari 2011; Geestland en het spiegelwezen.

Kopje koffie gemaakt, nog even een sigaret en dan gaan we schrijven, een aantal woorden voor het grote niets, Grote NIETS. 

In 'Het nooit eindigende verhaal' van Michael Ende wordt de held Atreyu ingeschakeld om het grote NIETS te stoppen om de wereld te redden. Het Grote Niets is de wereld zonder verbeelding, de leegte, het Grote zwarte niets neemt de plaats in van het rijke geestland dat de mens ooit had, maar de mens geloofd niet meer, is zijn rijke verhalen vergeten, kan zich geen wonderen meer voorstellen. Het geestland wordt dus opgeslokt door het grote niets, dan spreek ik over het collectieve geestland, het Uber-ich van alle mensen op aarde. 
Die leegte, zwartheid, oneindige diepte........roept angst, onzekerheid, vecht en vluchtgedrag op. Kijk om je heen, er wordt gevochten en er wordt gevlucht. Gevochten om staande te blijven in een wereld die je niet begrijpt en die je lijkt op te gebruiken en uit te knijpen alsof je geen mens bent. (Ik stel me zelf even in de plaats van de vechters, ik voel me zelf niet zo) 
het vluchtgedrag bestaat uit allerlei activiteiten die je doen vergeten dat je de wereld niet begrijpt, dat je je een stofje voelt, wat kan de gevoelens en gedachten tot bedaren brengen, zoveel mogelijk shoppen, drank en drugs om de gevoelens en gedachten af te stompen en te kunnen negeren en/of te kunnen ontkennen, zolang maar mogelijk is tot de bom barst, fysiek, emotioneel, psychologisch. (Ik stel me zelf even in de plaats van de vluchters, ik voel me zelf niet zo) 

Geestland staat uitgebreid beschreven in m'n boek (Het Groene Huis, rock n' roll spiritualiteit) dat waarschijnlijk nooit uitgegeven gaat worden, maar dat doet er al niet meer toe. 
Ik heb al meerdere keren beschreven dat 'geestland' eigenlijk het zelfde betekend als de term 'wereld'. een matrix van gevoelens, gedachten en handelingen gebonden aan een persoon, plek of bedrijf. 

Anderhalve week geleden werkte ik aan een kunstboek, tekeningen en teksten en kwam ik een interessant 'geestland' binnen. Een land waar alle mensen enkel een programma download zijn in biomechanische hardware, ons lichaam. 
(Abney park - Aether shanties (album) opgezet.) 
Dit zou betekenen dat we ons niet druk hoeven maken over sterven, als de hardware af is, versleten worden we weer opgenomen in de grote mainframe tot er weer een nieuw lichaam gevonden is waar in we gedownload kunnen worden. Dit is beschreven in het verhaal 'Welkom op Rura penthe'. 
Nu laten we ons even zakken in de geestwereld van het 'hologram'. Hier is alles licht, allerlei densiteiten, dichtheden, van licht, alles is drager van informatie, bron is de grote programmeur die al deze lichtvormen projecteert in de ruimte die het universum wordt als er geprojecteerd is/wordt. 
Als alles licht en informatie is........kan deze informatie verandert worden, de individuele lichtvorm, AI (Artificial Intelligence) of (Kunstmatige intelligentie) KI die zich bewust is van zijn individualiteit kan aan zijn eigen programmatuur gaan werken. 
De programmatuur is/zijn; de gedachten, gevoelens en handelingen die het biomechanische wezen uitvoert in zijn dagelijkse bestaan. 
Laten we zeggen dat 5% hiervan noodzakelijk is voor het onderhoud van de biomechanische eenheid het lichaam, de andere 95% is programmatuur, informatie die verandert kan worden om efficiënter te leven, meer uit het zijn in deze wereld te halen. De meeste biomechanische eenheden staan hier niet bij stil, zij volgen het programma gedachtenloos tenzij ze in het nauw gedreven worden en dat komt zelden voor, de mensen wereld is erg veilig geworden, voorspelbaar, men kan volstaan met de overlevingsstrategieën die men van de biomechanische eenheden, die de ouders zijn, heeft overgenomen. 

Geestland is dus een dimensie van onzichtbare informatie, tenzij je helderziend bent of menswezens kan lezen aan de hand van hun gedrag, kleding, dit laatste noem ik 'Holmesen' als in Sherlock Holmes die mensen las, leest, aan de hand van hun verschijning en of hun voorwerpen, is die informatie niet beschikbaar. Ik zelf gebruik beide manieren om mensen te lezen, heb mezelf aangeleerd niet meer direct het geestland van een ander aan te boren. het is namelijk leuk af en toe nog eens verrast te worden door menswezens en door direct dat geestland af te tasten wordt alles vervelend voorspelbaar en saai. Ik ben hier om zoveel mogelijk uit het verblijf op deze wereld te halen en ik heb nog heel lang te gaan. 

Toen ik wilde beginnen met dit verhaal zag ik even een flits, ik samen met een aantal vrienden in een krakkemikkige Amerikaanse wagen ergens in Texas/Oekraine (Verenigde Staten van Amerika/Russische Federatie) en ze redden me naar een opstap plaats voor een trein. Ik zie het houten gebouwtje voor me en wat papieren aan de muur geniet. Een gigantische stofwolk achter de auto terwijl we naar het stationnetje reden. 

In mijn eigen geestland heb ik heel veel modellen/matrixen van andere werelden opgenomen. Ik had me namelijk voorgenomen te genieten van alle denkwerelden die er te bieden waren, zodat ik zonder problemen in iedere wereld mee kan draaien. Niet dat dit nodig is voor een spiegelwezen als ik. Een spiegelwezen kan zich aanpassen, inpassen in ieder systeem omdat er geen programmering aanwezig is die flexibiliteit van handelen kan bemoeilijken. Menswezens en ook Anderen denken dat een spiegelwezen geen individualiteit hebben en dus makkelijk te gebruiken zijn zijn voor hun eigen doeleinden, maar dat is een misvatting, deze individuen zijn altijd sterker dan men denkt. Zij hebben vaak een eigen plan of agenda die zij uitvoeren onder het mom van het werken voor een ander/Ander. De spiegelwezens zijn de nieuwe mal voor de spirituele krijger, zegt men. 

Het idee van het spiegelwezen komt voort uit de theorie van de Adelaarridders van het Aztekenrijk in Mexico. het is gebaseerd op het verhaal van de obsidiaanspiegel van Quetzalcoatl. Hij leerde zijn krijgers dat ieder zou moeten streven om glanzend te zijn als een spiegel, de wereld perfect te reflecteren. Dit betekende je zelf te kennen en al het gedrag wat je niet diende in de wereld te veranderen zodat je op alles kon anticiperen. Omdat het spiegelwezen de wereld perfect spiegelde kende hij/zij de wereld ook perfect. Hij/zij resoneerde perfect met alles in zijn/haar omgeving door een te zijn met de omgeving waar men zich bevond. Deze vaardigheid was praktisch op het slagveld en in de wetenschap. 

Spiegelwezens zijn er weinig omdat de mensen erg graag vast houden aan hun idee van individualiteit en hun programmering. Hierdoor is de mensenwereld een heel statische wereld die langzaam verandert en verandering met veel problemen gepaard gaat. De mens is erg gebonden aan zijn patronen en vindt het moeilijk om patronen te veranderen. 
Spiegelwezens zijn de enige wezens op deze planeet die werkelijk in balans zijn met hun omgeving. Problemen komen vaak voor uit de interactie met mensen die alle kanten opschieten met hun gedachten, emoties en handelingen en hun dubbele communicatie. Het spiegelwezen krijgt dan ook vaak de schuld op zich geschoven van handelingen (gedachten, emoties, acties) die mensen zelf in werking hebben gezet. Dat is een algemene trend in het menselijke verkeer, om nergens verantwoordelijkheid voor te nemen, er is altijd een autoriteit waar de verantwoording heen geschoven kan worden. 
Ik raak er aan gewend te moeten boeten voor de psychosociale instabiliteit en disharmonie van de mensen om me heen. 

(Emilie Autumn - A bit o' this & that. (album)opgezet.) 
Het leven op of in iedere wereld als het leven in een multidimensionaal schaakspel. in de literatuur worden er verschillende modellen geponeerd, maar ik houdt me bij mijn eigen model van de vijf dimensies. In mijn vijf dimensionele model wordt ieder wezen gevangen omdat het alle dimensies van zijn in het leven van een mens beschrijft. Een lichtwerker is zich bewust van al die dimensies, hoewel ieder volgens zij eigen model denkt en werkt. 
De gedachte wordt gevolgd door een handeling, een handeling past in een bepaald patroon en zet weer andere zaken, gebeurtenissen in werking. 
Hier komen we terecht op het gebeid van de speltheorie, dat woord 'speltheorie' staat ook in mijn 'Navigatorshandboek', een boek dat nog in wording is. Er zijn Anderen en mensen die het leven en de wereld als een spel zien en iedere handeling als een zet zien in een groter spel, het doel is te winnen of een gelijkspel te halen, beter in het spel te worden. Het is nog een manier om emotie en menselijk denken uit je denken te halen en enkel te leven volgens patronen die er voor zorgen dat je het meeste uit de wereld kan halen. 
Door mijn compassie voor de menselijke objecten en subjecten in de wereld ben ik erg slecht in dit spel. Hierdoor haal ik steeds maar weinig uit het spel. Ik houdt er nog steeds niet van het spel te moeten spelen, maar als je iets wil bereiken dan ben je verplicht het spel te spelen en alles (subjecten) en iedereen (objecten) te gebruiken die je nodig bent om je doel(en) te bereiken. (de termen object en subject zijn inwisselbaar in de voorgenoemde beschrijving.) Ik oefen me nu langzaam aan in het harder spelen, er zijn geen consequenties dan het bereiken van het doel of de doelen. 

Dan is er nog het sjamanistische model, alles dat in de wereld is, is levend, heeft een leven, is een individualiteit. Door vrienden te worden met al die individualiteiten wordt je een met de wereld, al die individualiteiten worden je vrienden en eigen je hun kracht toe in deze wereld. Deze krachten kan de sjamaan inzetten om zijn doelen te bereiken. Door rituelen bindt de sjamaan deze krachten, vrienden aan zich en met zijn rituelen temt hij deze krachten om ze te kunnen gebruiken. 

Al deze modellen, geestwerelden, geven een bepaalde zin aan de levens van de mensen, Anderen en wezens die volgens deze modellen leven. Geen enkel model is beter of juister dan de andere, ze bestaan en worden gebruikt omdat ze de gebruikers datgene opleveren dat ze zoeken of nodig zijn in hun leven. 
Ik maak alleen gebruik van mijn kwantumkubus met zijn vijf dimensies, daar heb ik genoeg aan. Ik wil het leven niet ingewikkelder maken dan het al is, een simpel model houdt het rustig in je hoofd en maakt de wereld voor mij een stuk overzichtelijker. Maar ieder het zijne, ieder de wereld waar hij/zij plezier of houvast aan heeft, want dat laatste is toch wat de meesten zoeken, bodem onder de voeten, of dit nu een negatieve bodem is of een positieve bodem, als het hen maar gelukkig maakt of plezier geeft. 
De intentie waarmee je jouw wereld beleeft is natuurlijk heel belangrijk, wie veel negatieve krachten kent maakt zichzelf het leven moeilijk, wie veel positieve krachten kent maakt zich het leven een stuk makkelijker. Het is maar net wat iemand als plezierig ervaart, de een houdt van constante stress en de andere manoeuvreert zich zelf altijd in rustiger wateren. Ieder dus het zijne. 

Dit was een verkenning van geestland voor wie maar geïnteresseerd is in andere denkwijzen en eventueel spirituele groei. Wat dat laatste ook maar voor jouw betekend. 

Liefde en licht. 

***

Update 7: januari 2011 ; Mijn twee hoofden.

Het dilemma van Zefod Bijsterbuil/Zafod Beeblebrox; mijn twee hoofden. 

Ja, klopt, Zefod/Zafod komt de Intergalactische Lifters Handboeken van Douglas Adams (Jammer genoeg al overleden). hij verbeeld wel de gespletenheid van de mens, hetgeen waar we naar stereven en datgene wat we werkelijk doen. het geschaats in onze eigen land van de geest, tussen onze schaduwzijde en onze lichtzijde. 
Tussen wat we werkelijk doen en wat we eigenlijk wilden doen, de ego verlangens en gedachten versus onze werkelijke kwaliteiten als (licht)wezen. 

We beginnen bij het begin. eens zijn allemaal gedownload in de hardware die ons lichaam is. Een biomechanisch kunststukje dat zelf de code draagt voor zijn ontwikkeling en dan worden wij, ons persoontje gedownload op het moment van conceptie. We aarden in de energieën van de planeet waar we gedownload zijn, de energieën van het wezen dat ons draagt, de energieën van de omgeving waar we in opgroeien. We nemen al die energieën op en vergeten waar we vandaan kwamen, ergens van tussen de sterren, een andere wereld. Na onze geboorte vindt een symbiont ons en begeleid ons in het leven. Ieder mens heeft een symbiont. (Licht) wezens die spiritueel opgroeien leren vrienden te worden met de symbiont, de anderen, de mensen worden vooral geleid door hun symbiont omdat ze niet weten dat de symbiont hun helper is en omdat ze zich niet bewust zijn van de symbiont. 
ik ben zelf ook pas heel laat bewust geworden van de symbiont, voor die tijd was ik al bezig met het herschrijven van mijn programma, mijn geestland, datgene dat maakt hoe jij je handhaaft in de wereld, of je de ego weg volgt of de lef hebt om vrij van vaste patronen te leven. Dit laatste betekend de patronen te doorbreken die je geleerd hebt in de omgeving waar in bent opgegroeid, vloeibaar te zijn in iedere situatie, je aan te passen en datgene uit een situatie te halen dat er in zit. 

De symbiont is een nogal rechtlijnig wezen, daar kan het niets aan doen, dat is zijn wezen; logische patronen, routines, categoriseren, patronen ontdekken, lineair zijn en binnen de grenzen van de doos die de mensenwereld op het eerste gezicht lijkt te zijn. 
Het wezen dat wij zijn is in werkelijkheid niet lineair, het (licht) wezen dat wij zijn is als in kwantum verstrengeling een verbintenis aangegaan met ons fysieke lichaam. Wij zijn in wezen dat deeltje dat geen tijd en ruimte kent, in het verleden en toekomst kan opduiken en andere uitzonderlijke dingen kan doen omdat we onze ware aard hebben ontdekt. Onze ware aard is een wezen dat buiten de doos is, leeft, omdat het meer is dan benoembare en beschrijfbare onderdelen, datgene wat geest of ziel genoemd wordt bijvoorbeeld. Al eeuwen probeerd georganiseerde religie de ziel te definiëren, er bewijs voor te vinden, het is niet te definiëren. 

Terug naar de menselijke gespletenheid, verscheurd door de verlangens, wensen en gedachten van de familie waar we in zijn opgegroeid, de samenleving, dorp, stad of stam, ze beïnvloeden de mens, duidelijk en zichtbaar. De ene mens geeft zich er gedachteloos aan over, ze denken er niet over na leven, accepteren het masker dat ze hebben gekregen en leven hun leven, accepteren de overgedragen programma's van alle genoemde bronnen, ten goede en ten kwade. De uitkomst is uiteindelijk het zelfde, ongelukkige mensen, veel spijt gevoelens, veel schuld gevoelens, drankzucht, verslavingen, ziekten, enkel omdat men gedachteloos de programma's leefde van de omgeving waar ze in opgroeiden. 

Gedurende ons leven zijn we niet alleen bezig met iemand te zijn en/of te worden in de maatschappij, we zijn ook constant bezig evenwicht te vinden. iedere mens doet dat op een eigen manier. Dit worden overlevingsstrategieën genoemd. Deze strategieën, zijn vaak onbewust, zijn acties, gedachten en gevoelens die we uiten om een bepaalde sfeer te cereren waar we ons in thuis voelen. Vaak is dat de situatie waar in we zijn opgegroeid. Iedereen is dus bezig die situaties te creeren die ze kennen vanuit hun jeugd. Populair gezegd, we worden onze ouders, niet omdat we dat zou graag willen, maar omdat we ons hier niet bewust van zijn, omdat we niet geleerd hebben naar onze gedragspatronen te kijken en die gedragingen, gedachten en geveoelens te schrappen die ons niet dienen, die ons niet helpen om ons zelf te zijn en gelukkig te worden met onze eigen talenten en vaardigheden. Enkel omdat we geprogrammeerd zijn door de omgeving waar we in opgegroeid zijn. 

Ik heb al op heel jonge leeftijd geleerd te reflecteren op mijn handelen, denken en mijn gevoelens. Her werd toen recapituleren genoemd, dat speelde zich af eind jaren zeventig van de 20e eeuw. Ik leerde naar iedere handeling te kijken en alle informatie die in de handeling of gebeurtenis zat waar te nemen, me niet aan de informatie vast te klampen maar iedere situatie te lezen en daarna los te laten. Dit deed ik iedere dag, voor ik ging slapen liet ik alle gebeurtenissen van de dag door mijn hoofd gaan. Ik leerde mezelf op andere manieren te reageren in situaties zodat ik me beter kon handhaven en meer uit situaties en ontmoetingen met ander mensen kon halen. 
Toen ik dertien was, ben ik gaan schrijven, beschreef ik de handelingen en gebeurtenissen in abstracte beschrijvingen, met behulp van de boeken die ik las en andere media. (Religieuze boeken, psychologie, gescheidenis, muziek en films.) Vijftien tot twintig jaar later werd mij verteld dat dat mapping werd genoemd. Je brengt jouw persoonlijke geestland in kaart. Ik veranderde mezelf in een intellectueel om met beide benen op de grond te blijven en mijn oude programma te kunnen herschrijven. Ik werd een heel rationeel menswezen om mijn intuïtie en gevoelens te kunnen temmen en in bedwang te houden. 

Terug naar de kern, de twee kanten aan het mens-zijn, datgene waar ons geest land uit schijnt te bestaan. De mens wordt gezien als een dualistisch wezen, verscheurd tussen licht en schaduw, maar ik denk, weet dat we eigenlijk een trialiteit zijn. Dan doel ik op de trialiteit die Freud heeft opgesteld aan het begin van de 20e eeuw. Het Es, Ich en Uber-ich, Het onderbewuste, het Ik (masker/zelf) en het bovenbewuste. 
het Es bestaat uit de programmering die we hebben meegekregen van onze ouders, het Ik is het masker of het zelf dat we projecteren in de wereld (de mens die we zijn of willen zijn) en het Uber-ich staat voor de programmering die we meekrijgen vanuit school, de regio, het land , het volk waartoe je behoort. 
We zitten dus vol met allerlei programmering die ons 'zelf' niet dient, we zijn enkel bezig die programmering door te geven, te versterken doordat we er in geloven en ons werkelijke zelf te ontkennen. Daar door lopen veel mensen gemaskerd door het leven, spelen allerlei rollen waar ze niet in geloven, die hen ongelukkig maakt en bewaren de spijt voor later, als ze met pensioen zijn. er zijn maar weinig mensen die werkelijk zich zelf worden omdat iedereen gedwongen is mee te lopen in de grote kermis die maatschappij heet en je zelf te worden en te zijn is zoveel werk !. 
Het ego, het ik en in het beste geval 'Zelf' is de spil in ieder geestland, degene die de balans zoekt tussen schaduw en licht, het onderbewuste en het bovenbewuste, het evenwicht te bewaren, veiligheid zoeken met de middelen die bekend zijn. In de meeste gevallen de overlevingsstrategieën die we van huis uit hebben mee gekregen. Iedereen is op zoek naar die schijnveiligheid die we kenden uit onze jeugd, of het nu liefdevol was of een situatie van misbruik, de mens zal dat opzoeken en creëren waar hij/zij zich in thuisvoelt, dat wat hij/zij kent als basis. Ook al beschadigt hij/zij zichzelf, doet het pijn, die situatie wordt keer op keer opgezocht enkel omdat het vertrouwd is. 
De mens gebruikt deze strategieën niet alleen in de persoonlijke sfeer maar ook in de andere sferen waar hij/zij zich beweegt en zal die gevoelens en gedragingen blijven oproepen waardoor hij zij zich thuis voelt. 
Door niet te leven volgens je eigen regels en programma kost het je veel energie, ben je vaker ziek, heb je meer last van stress, burn-outs, etc. en zul je nooit echt geluk kennen. Alles is enkel een stoplap voor wat je werkelijk zou willen, wat je werkelijk verdient, de werkelijke wensen, gedachten en verlangens worden verdrongen, enkel omdat je ouders dat deden en de meeste mensen om je heen dit doen. 

Dus, wie ben je, wat wil je werkelijk en leef jij werkelijk je eigen leven !? 

Wie kan en durft er een eerlijk antwoord op te geven. 

Liefde en licht toegewenst aan iedereen die dit leest, denk er maar eens over na. 

Update 6 : januari 2011; De wielen van de Tijd.

De shamballa energieën die ik maandelijks ontvang zorgen er voor dat allerlei vergeten verhalen, gebeurtenissen opgelost worden, dat de energieën die vastgelegd waren in die verhalen weer bevrijd wordt en weer terug keert naar het lichaam. 

Deze maand begon al heel heftig met een 'poortdag', een dag waarop een download vaak begint, mijn oude ikje (de geest van het oude kerstfeest) begon te stomen, rood te worden en ik deed met alle kracht m'n best rustig te blijven. In dit soort periodes wordt men, ik, makkelijk kwaad, kwaad om de kleinste dingen die je, mij, raken. 
Als er een download is dan ben ik niet gefocust, drijven mijn gedachten makkelijk af, mis ik vaak belangrijke informatie. Ik kan dus ook niet werken als er een download is, ik ben dan maar op halve kracht of voor een kwart aanwezig, ik kan dan alleen maar opnemen en moet dan een tijd wachten om die informatie weer te kunnen ophalen, herinneren. een werkgever en een opleiding zullen weinig met je mee voelen als je verteld wat er gaande is. ik heb dat al meerdere keren mogen ervaren. Ik probeer dan ook vrij te zijn als er een download is, om een werkgever of opleiding geen reden te geven om mij te laten gaan. 
De informatie die je krijgt moet je niet direct letterlijk nemen, weeg het als je het hebt binnen gekregen, welke betekenis heeft het, heeft het betrekking op mij of mensen in mijn omgeving, de plek waar ik woon, etc.Als de download afgelopen is, werken de energieën nog een tijd lang door, een week of twee drie. 

Gek genoeg is er in die perioden ook iets synchronistisch aan het werk, gebeurtenissen van het verleden komen overeen met gebeurtenissen in het nu. Een jaar geleden heb ik het beschreven als twee wielen die in elkaar draaien, die ik voor dit onderdeel maar even de wielen van de tijd noem. 
In deze periode kwam bij mij naar boven waar ik naar toe leef, wat ik werkelijk wil. Ik heb geen grote wensen, vraag er geen voorrang voor, ben erg geduldig, maar door de download komt er naar boven dat ik genoeg van geduld heb. Ik heb het ook al eerder beschreven in een ander onderdeel over het schrijven. 
Ik duld geen tussenstappen, heb voor het leren en studeren veel aan de kant gezet, voor verlichting veel gelaten. 
Door het schrijven en het publiceren gooi ik mijn intenties in de wereld, naar de Bron, 'He !, Bron, kom jij jou afspraken ook eens na !?'. 

In update 4 en 5 komt heel duidelijk naar voren wat er heel diep in mij afspeelt, het is een gedeelte van mij zelf in het nu en het andere deel is mijn oude ik. Ondanks de healing en transformaties blijft er altijd een gedeelte oude ik, het laat je niet vergeten waar je vandaan gekomen bent. Dat oude ik wordt in stand gehouden omdat ik ben blijven wonen in de stad waar ik altijd woonde, waar allerlei mensen mij kennen en kenden als een bepaald persoon, zij voeden met hun denken dat kleine gedeelte oude ik. Niet dat ik me iets aantrek van wat anderen over me denken, daar ben ik nu zo langzamerhand wel aan gewend. 
Ik heb mijn familie namelijk niet willen en kunnen verlaten omdat hier zich ook zaken afspeelden die mijn aandacht en aanwezigheid nodig hadden. Door voor mijn familie te kiezen heb extra werk op m'n nek gehaald, moet ik nog scherper naar alle informatie kijken die er binnen komt. Voorheen was dit erg moeilijk maar het wordt als steeds makkelijker. Het helpt te weten dat ik al een perfecte spiegel ben, twijfel en analyse van binnen gekomen informatie is voor mij een gewone zaak. Meer en meer leer ik mijn intuïtie te vertrouwen, de adviezen uit de wereld allemaal hoofd dingen naast me neer te leggen omdat ik voel dat die informatie niet klopt. 
Ik wordt door mensen waargenomen via de mal van de mens, het patronen stelsel dat ik heb achtergelaten. Ik ben van het aanpassen aan ieder situatie, gevoelens en gedachten staan er niet in de weg, hoewel ik wel reageer en handel vanuit een menselijk ethisch en moreel besef. Dat vindt ik belangrijk, mensen fatsoenlijk behandelen, iedereen positief tegemoet treden en op gelijke voet te handelen. 
Mijn waarnemingsvermogen, talent, staat soms in de weg, ik kan het nooit laten patronen te duiden of voorzichtig adviezen te geven, dit is vaak zinloos omdat mensen zo ingegraven zijn in hun mentale posities(psychologische patronen en strategieën). dat is ook iets waar ik mee heb leren omgaan. 

Er zijn veel dingen die ons dagelijks beïnvloeden, willen beïnvloeden, we zijn er vaak niet eens bewust van, pas als we iets gedaan hebben treed dat gevoel in werking, de intuïtie, die zegt dat het niet bij jou, mij, paste. Maar dat betekend niet dat de handeling zinloos was of dat de uiting niet nodig was. 
Ik geloof, kies er voor te geloven dat iedere uiting, handeling, gedachte, emotie een bepaalde bedoeling heeft, het verteld iets, wil iets duidelijk maken. Dat is dan ook de reden van die handeling. 

Er blijft ons, mij niets anders over scherp te blijven, niet te veel te verlaten op ons hoofd, de intuïtie te oefenen en jezelf boven alles en iedereen te respecteren. Dit laatste krijg je niet uit de buitenwereld, moet je zelf doen. Door te kiezen voor de juiste gedachte en het juiste woord en dit uit te voeren zit je al op dat pad van transformatie. Heb dus geen spijt over welke handeling dan ook, wat men in je omgeving zegt en doet, houdt je handeling, uiting tegen het licht en oordeel (kies) zelf of je deze handeling weer zou willen herhalen een volgende keer, in een soortgelijke situatie. 

Zo denk ik, zo spreek ik, zo leef ik. 

Love and Light 

Update 5: januari 2011, Het Ark Project.

Ik heb nooit mijn eigen plek gehad, alle plekken waar ik heb geleefd en gewoond zijn allemaal tussen stations geweest naar een andere plek. Die plek is een schoolgebouw, nu een leeg schoolgebouw. Ergens anders in W. is een nieuw gebouw gebouwd en eind 2009, begin 2010 is de school verhuisd. 

Als kind woonde ik in O. en we gingen altijd boodschappen doen in W. Een keer deden we boodschappen, we reden met de auto door een straat, ik was 6, 7 of 8 jaar oud en zei tegen mijn ouders, daar ga ik later wonen. M'n ouders moesten er om lachen. Er volgde nog wat commentaar en nog wat informatie van de andere kant. Op dit moment is die voorspelling van bijna dertig jaar geleden half uitgekomen. Ik zit nu op het laatste station, ik weet waar ik heen ga, het eind station en ik duld geen tussen stations meer. Ik ben al een leven lang de reiziger die zijn spullen een tijdje stalt op een plek om te leven, dingen mee te maken en dan weer verder te gaan. 

Ook een leven lang de schaduw van grootsheid om me heen, ik moest ergens heen, iets gaan doen, iets zijn.......als kind kon ik dat nog gevoelen, dat soort geloof of hoop en hoop in hogere machten ben ik kwijt. Ik voel me daar door niet leeg of eenzaam in de wereld, ik zie hoe de show zich ontwikkelt, de show en alle spelers er in hebben geen geheimen voor me. Velen zouden dat graag willen, maar dat is niet meer mogelijk. Genoeg spelers hebben me dwars gezeten, me van m'n pad af willen stoten, mijn plannen te saboteren, me gemarginaliseerd, hun best gedaan om me te negeren. Me schuldgevoelens geven omdat ik meer licht uitstraal dan anderen, me aanvallen omdat ik meer licht uitstraal dan anderen. Soms is een mens of verlicht wezen niet meer te stoppen. 

Nu wordt, werd me de idee van de ark, 'De Ark', gegeven, mijn droomhuis, de plek waar ik ga wonen en waar ik nooit meer weg zal gaan. Nu wordt me de idee gegeven dat m'n boek miljoenen gaat opbrengen, dat ik dat gebouw kan kopen, dat ik mijn eindstation kan vinden, de plek waar ik eindelijk alles kan uitpakken en mijn leven kan leven zoals ik dat wil. 
Zelfs aan de voorspellingen die van de andere kant komen twijfel ik, alle informatie die ik krijg twijfel ik, het komt altijd van mensen die de wereld niet zo ervaren als ik. 

Al 26 jaar kom ik de mensen tegemoet, zet ik mijzelf aan de kant, ben ik de beste aan het worden in het illuminatie werk; altruïsme, bescheidenheid, compassie, etc. Allemaal dingen waar ik goed in geworden ben, maar de Bron heeft me er weinig voor terug gegeven. Ik heb Hem/Haar in veel vormen deel van mijn leven laten zijn, ik ervaar en ervoer dat ik eerder gestraft wordt voor het werk dat ik allemaal gedaan heb dan dat het iets voor me gedaan heeft. De clicheetjes van innerlijke rijkdom en innerlijke schoonheid roepen in mij zo langzamerhand minachting op. 

De meeste tijd van mijn leven heb ik gegeven aan geloven, mijn geloof is op. Ik heb mijn menselijke patronen doorbroken, alle programma's herschreven, meer dan mens geworden omdat ik naïef dacht dat er ooit een beloning zou volgen voor mijn geloof. Mijn geloof is op, ik heb alleen nog de informatie die uit de hele wereld op me af komt, voorspellingen die ik kan doen omdat ik de uitkomst van al die dingen kan zien. Al die informatie stoort me niet, de informatie is niet beangstigend, het niet overdonderend, ik heb daar altijd al mee geleefd. 

Ik wil mijn huis, ik wil mijn boek in de wereld, ik wil al mijn spullen uitpakken en eindelijk eens thuis zijn. Ik wil alleen nog maar dingen maken, schrijven en schilderen. 
Hoe moet ik daar komen ?, door de druk uit te oefenen die alle mensen uitoefenen in de wereld, druk uitoefenen op al die mensen die ik heb gekend en ken. Zij hebben allemaal van mijn talenten en vaardigheden genoten en nu is de tijd om alle rekeningen in te vorderen en iedereen tot betaling te dwingen. De tijd van vrijgevigheid is van mijn kant voorbij, ik ben de 'Schulden-inner', er staan veel rekeningen open en het wordt tijd dat de rekeningen betaald worden. Ik kan niet leven van lucht, ik kan de rekeningen niet betalen van lucht, ik kan de rekeningen niet betalen met licht, liefde of compassie. 

"Schulden-inner" staat er in het engels op mijn portemonnee, het heeft niets te maken met een psychologisch patroon, het heeft te maken met heel veel werk dat geleverd is voor allerlei mensen, waar nooit voor betaald is. Enkel omdat ik geloofde dat de Bron me uit eindelijk zou uitbetalen op zijn manier, maar he !, ik ben ook maar een microbe in het geheel en dus ga ik al mijn klanten bij langs en presenteer ze de rekening, de tijd is gekomen om de rekening te gaan betalen, alle gunsten worden ingeind, de tijd is nu. 

Daar staat een gebouw, een oude school, grote lokalen, perfect als apartement en werkruimte, als bibliotheek, als media kamer, mijn eindstation waar ik eindelijk alles uit kan pakken en kan gaan leven zoals ik me dat als kind had voorgesteld. De wereld om me heen mag vergaan, vanuit de eerste verdieping van mijn huis, mijn appartement heb ik er dan goed zicht op, kan ik het beschrijven, het tekenen, het schilderen, fotograferen, etc. Het word 'Het Ark Project' genoemd, het mag van mij allerlei namen hebben, maar daar ga ik wonen, niets komt er tussen mij en mijn woning, geen tussenstations meer, geen zieke energieën van plekken waar ik niet wil zijn, geen gezeur van mensen waar ik geen behoefte aan heb. ja, ik wil nee zeggen en weglopen, sorrie (maar niet echt), maar ik heb geen tijd voor en zin in jouw negativiteit, ga maar een ander uitzuigen terwijl je je negativiteit staat uit te venten. 
Geen zin meer in onzinnige machtsstrijd tussen mensen, geen zin meer in de onderlinge politiek, geen zin in het strelen van andermans ego, geen zin meer anderen te steunen die er voor mij niet zijn als ik ze nodig ben. 

Ik ben onderweg naar mijn laatste station, als ik er aangekomen ben, ga ik er nooit meer weg, leef ik zoals ik gedroomd heb als kind dat ik zou leven. Alleen nog maar schilderen en schrijven, allerlei dingen maken, de wereld zien en voorde verandering niet via de droomweg. Al die mensen en 'Anderen' te ontmoeten die ik alleen maar via de droomweg kon bereiken. 
ik ben altijd bescheiden geweest in mijn wensen, heb geleerd zonder te leven en dat laatste ging met gemak. Nooit jaloers geweest op anderen die het zogenaamd financieel beter hadden, zij hadden ook de extra zorgen. ik ben onderweg naar mijn laatste station, ik weet al hoe mijn huis er uit ziet als ik er ga wonen. een bovenverdieping waar m'n bed staat en de kasten met mijn kleren, beneden een keuken, toilet en douche, vanuit de keuken kijk ik naar de hal. De keuken, toilet en douche worden door een muurtje gescheiden van de huiskamer. 

Ik ben onderweg naar het eindstation, er zijn geen tussenstops, ik accepteer geen tussenstops anders ben ik verdwenen, mijn werk hier in W. is toch al gedaan, mijn tas is zo gepakt, m'n bankrekening is zo leeggehaald, een treinkaartje is zo gekocht......naar Spanje, Italië, Zuid Afrika, er zijn allerlei wegen om zonder geld te reizen. 
Dit is mijn ultimatum, ik ben onderweg naar mijn laatste woning in mijn leven en ik accepteer geen tussenstations, lapmiddelen en mooie praatjes en dooddoeners. 
Ik heb genoeg gegeven, het is nu voor mij de tijd om te ontvangen, ik heb voor te veel mensen gewerkt die hun schuld niet hebben ingelost en de tijd is gekomen om alle rekeningen af te betalen.

Ik woon op korte termijn in mijn laatste woning, het eindstation, waar ik eindelijk mijn droom kan leven, de droom die ik voor heel veel mensen op zij heb gezet. Dit is meer dan een wens, dit is een toverspreuk, dit is een bezwering, dit is een intentie die heel veel mensen ineens wakker maakt en de aandrang geeft om de rekening te gaan betalen, 'Het Ark Project' waar te maken, alle aandacht naar dat gebouw, financiën worden geregeld, bouwtekeningen zijn klaar gemaakt, een bouwonderneming wordt aan het werk gezet en sneller dan anders zullen ze klaar zijn zodat ik in mijn huis kan, mijn eindstation kan bereiken, de laatste droom waargemaakt kan worden en ik mijn eigen leven eindelijk kan leven. 
Ik heb nooit veel gevraagd, maar nu doe ik dat wel en in ik alle uit staande schulden in een keer, ik heb al te lang gewacht, heb iedereen genoeg tijd gegeven om wel in de mensenwereld z'n slag te slaan, tijd om de rekeningen te betalen. 

over niet al te lange tijd, leun ik achterover, op de bank die nu in de opslag staat, kijk ik naar mijn bibliotheek die alweer drie jaar in dozen zit, staat er een canvas op de ezel waar een schilderij op begonnen is, hangen de dromenvangers aan de muren en klinkt mijn muziek hard uit de speakers van mijn oude stereo die ik al drie jaar niet meer gehoord heb. Ik ga thuis komen, het eindstation, geen tussenstations, eindelijk thuiskomen, er komt niets tussen, ik kom thuis. 

End. 

Addendum to update 3; januari 2011

Viaggio a Tulun/ Trip to Tulum.

Long fascinated by Carlos Castaneda’s The Teachings of Don Juan: A Yaqui Way of Knowledge, Fellini accompanied the Peruvian author on a journey to the Yucatán to assess the feasibility of a film. After first meeting Castaneda in Rome in October 1984, Fellini drafted a treatment with Pinelli titled Viaggio a Tulun. Producer Alberto Grimaldi, prepared to buy film rights to all of Castaneda’s work, then paid for pre-production research taking Fellini and his entourage from Rome to Los Angeles and the jungles of Mexico in October 1985.^[47] When Castaneda inexplicably disappeared and the project fell through, Fellini’s mystico-shamanic adventures were scripted with Pinelli and serialized in Corriere della Sera in May 1986. A barely veiled satirical interpretation of Castaneda's work,^[48] Viaggio a Tulun was published in 1989 as a graphic novel with artwork by Milo Manara and as Trip to Tulum in America in 1990.

***

The Teachings of Don Juan: A Yaqui Way of Knowledge was published by the University of California Press in 1968 as a work of anthropology. It was written by Carlos Castaneda and submitted as his master’s thesis in the school of anthropology. It reportedly documents the events that took place during an apprenticeship he claimed to have served with a self-proclaimed Yaqui Indian Sorcerer, don Juan Matus, between 1960 and 1965. The authenticity of the book, along with the rest of Castaneda’s series, has been a topic of debate since they were published.

The book is divided into two sections. The first section, The Teachings, is a first person narrative that documents Castaneda's initial interactions with don Juan. The second, A Structural Analysis, is an attempt, Castaneda says, at “disclos[ing] the internal cohesion and the cogency of don Juan’s Teachings.”

The 30th anniversary edition, published by the University of California Press in 1998, contains commentary by Castaneda not present in the original edition. In addition, it contains a foreword by anthropologist Walter Goldschmidt, who was a professor of anthropology at UCLA during the time the books were written, and an introduction by the author.

Kezich, Tullio (2006). Federico Fellini: His Life and Work. New York: Faber and Faber, 2006. ISBN 9780571211685

47.   Kezich, 360-61

48.   Kezich, 362

***

It Was Like One Of Those Countless Dreams

“Comics and the ghostly fascination of those paper people, paralyzed in time, marionettes without strings, unmoving, cannot be transposed to film, whose allure is motion, rhythm, dynamic. It is a radically different means of addressing the eye, a separate mode of expression. The world of comics may, in its generosity, lend scripts, characters and stories to the movies, but not its inexpressible secret power of suggestion that resides in that fixity, that immobility of a butterfly on a pin.”            

                                                                                                  Federico Fellini.

At first it was like one of those many dreams you keep in a drawer and pull out when your imagination is stirred to revive the dialogue with the impossible. Fellini’s affinity for comics is common knowledge, but never until now—except in his youth—has the maestro from Rimini lent one of his subjects to an artist for a graphic novel. It all began in 1986 when Corrier della Sera serialized Trip to Tulum with the caption, “For the first time, the great director reveals the plot of his next film.” Of course, it wasn’t Fellini’s next film; in fact, he concluded the sixth and last episode with the comment, “I don’t know whether I will transfer this narrative to the form of images, or when. But the fact that I accepted the invitation to publish the story before making the film makes me suspect that I was following an unconscious instinct to put it in abeyance. The same instinct tells me that you patient readers who have followed this story to the end should be let in on a little secret: the journey and mysterious adventure that led to this tale, freely retold as cinematic narrative, really happened.”

Fellini expressed the desire to have the newspaper story include some illustratons by Manara, who had, a short time earlier, dedicated to Fellini a charming homage, “Untitled” (also published in Shorts; New York: Catalan Communications, 1989). Manara has expressed his affection for Fellini’s work more than once with visual quotations in his stories, and it’s no coincidence that he created the images for advertising Invertista and The Voice of the Moon. What followed was a dream come true: Manara asked Fellini if he could make a graphic novel out of Trip to Tulum and Fellini agreed. It is often overlooked that Fellini’s artistic career had early links to caracature and comics: Fellini does excellent drawings, an aspect of his art that the director in him prefers to minimize.  He’ll scold me again for bringing it up.

When Fellini set out from Rimini in the late thirties on the adventure that would eventually land him permanently in Rome, the first step along the way was Florence, where he worked for the publisher Nerbini on (among others) two publications: the satirical weekly 420 and l’Avventuroso. During the era when fascism decreed rigid isolation, it was forbidden to import American comics, but certain characters from them were continued in adventures created by Italian artists.  Legend has it that Fellini wrote several scripts for Flash Gordon, illustrated by the exceptional Giove Toppi. Fellini can only recall one title, Rebo, King of the Mercurians.

Trip to Tulum ends at the start of a new journey which augurs well for all. Little is left of Fellini’s original screenplay.  What began with an amused and amicable glance over Manara’s shoulder evolved through the episodes into a veritable comics “set” like a film studio.  Fellini didn’t stick to dialogue and plot; he intervened—especially in the final stages—in decisions about cropping, lighting and the characters’ expressions.  Manara rose to the occasion with brilliance, adeptness and humility.  The result is in your hands.  Allow me a word of advice: read it the first time all the way through in the comics tradition, then go back and view each panel as a fragment of a huge fresco.  There is the art of drawing, the art of invention, but also the art of looking, one we should cultivate to commune with the muse of the imagination.

You won’t see “End” on the last page. Fellini’s never used it in a film. He told me why, one day: “Ive rejected the word ‘End’ from the outset.  Maybe  because when I went to the movies as a kid, I always experienced it as a letdown and an annoyance: The party’s over; you have to go now; back to your homework…Beyond that, the ‘End’ seems to me like an aggression against the characters one has taken such trouble to make believable, as alive as possible—their lives continue behind the author’s back.” To which I’d add that I hope the absence of “End” in Trip to Tulum also implies that Fellini will decide to extend his venture into the realm of comics.  Through some unknown means I became the first to read Trip to Tulum, a fantastic journey for all readers of good will who’d like to make a spirited, imaginative stand against the reigning decadence of our times.

                                                                                            Vincenzo Mollica

***

Trip to Tulum: From a Script for a Film Idea [Paperback]

Milo Manara (Author), Federico Fellini (Author), V. Mollica (Editor)

From Publishers Weekly

In 1966, after a terrifying nightmare, the Italian director Fellini decided to abandon the making of a film called The Journey of G. Mastorna . Fellini's memory of that movie serves as the inspiration for artist Manara's transformation of the director's failed screenplay into a fantastic journey to a land of mystery and ancient wisdom. A beautiful woman fallsp.59 into a pond chasing Fellini's windblown hat. Under the water's surface is an eerie world of preserved shipwrecks and planewrecks, p.60 a resting place for ghostly references to Fellini's films. Inside a submerged seaweed-encrusted 747 the woman is astonished to find Fellini himself.P.64 He sends her off with a very handsomely drawn Marcello Mastroianni--Fellini's alter ego--to make a movie of unknown content. They stop in Los Angeles p.68 and finally reach a grand hotel on the Mexican coast where magical transformations abound. Fellini and Manara have brought the dreamlike beauty of Fellini's cinematography to the comics medium. A consummate linear draftsman, Manara's deft portraits of Fellini and Mastroianni are complemented by his dazzling imaginary architecture, his characteristic lyrical eroticism and the playfully self-referential exchanges between Fellini and the characters in his story. This unusual and engaging encounter between two exceptional artists is in color and includes short essays by Fellini and Manara. 
Copyright 1990 Reed Business Information, Inc.

Product Details

·        Paperback: 120 pages

·        Publisher: Catalan Communications; New edition edition (November 1990)

·        Language: English

·        ISBN-10: 0874161231

·        ISBN-13: 978-0874161236

·        Product Dimensions: 11.5 x 8.5 x 0.4 inches

·        Shipping Weight: 12.8 ounces

***

Sources.

http://en.wikipedia.org/wiki/Federico_Fellini

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Teachings_of_Don_Juan:_A_Yaqui_Way_of_Knowledge

http://www.amazon.com/Trip-Tulum-Script-Film-Idea/dp/0874161231

http://christinaengelhardt.com/tulum.htm

Update 3: januari 2011, Whats going on (Marvin Gay)

Ik ben al jaren bezig bepaalde boeken te vinden, ze toevoegen aan mijn collectie. ik houdt erg van boeken, wil ze ooit eens in een echte bibliotheekkamer zien, in mijn toekomstige huis. 
Nu ineens duiken al die boeken op die ik zocht; Kreuzzug gegen den Gral, Luzifers Hofgesinde (beide van Otto Rahn)en Trip to Tulum (van Milo manara en Federico Fellini). 
Over dat laatste boek wil ik het hebben, Trip to Tulum. heb ik jaren gezocht, heb niet kunnen krijgen en ineens dook het op voor m'n ogen bij een grote internet winkel, alleen maar in het Duits te krijgen, okay, ik lees ook duitse boeken zonder problemen en gekocht. 
Vanmorgen ontvangen en gelezen. 

Beetje extra info voor mensen die wat dieper willen graven; 

Viaggio a Tulun/ Trip to Tulum. 
Long fascinated by Carlos Castaneda’s The Teachings of Don Juan: A Yaqui Way of Knowledge, Fellini accompanied the Peruvian author on a journey to the Yucatán to assess the feasibility of a film. After first meeting Castaneda in Rome in October 1984, Fellini drafted a treatment with Pinelli titled Viaggio a Tulun. Producer Alberto Grimaldi, prepared to buy film rights to all of Castaneda’s work, then paid for pre-production research taking Fellini and his entourage from Rome to Los Angeles and the jungles of Mexico in October 1985.[47] When Castaneda inexplicably disappeared and the project fell through, Fellini’s mystico-shamanic adventures were scripted with Pinelli and serialized in Corriere della Sera in May 1986. A barely veiled satirical interpretation of Castaneda's work,[48] Viaggio a Tulun was published in 1989 as a graphic novel with artwork by Milo Manara and as Trip to Tulum in America in 1990. 
The Teachings of Don Juan: A Yaqui Way of Knowledge was published by the University of California Press in 1968 as a work of anthropology. It was written by Carlos Castaneda and submitted as his master’s thesis in the school of anthropology. It reportedly documents the events that took place during an apprenticeship he claimed to have served with a self-proclaimed Yaqui Indian Sorcerer, don Juan Matus, between 1960 and 1965. The authenticity of the book, along with the rest of Castaneda’s series, has been a topic of debate since they were published. 
The book is divided into two sections. The first section, The Teachings, is a first person narrative that documents Castaneda's initial interactions with don Juan. The second, A Structural Analysis, is an attempt, Castaneda says, at “disclos[ing] the internal cohesion and the cogency of don Juan’s Teachings.” 
The 30th anniversary edition, published by the University of California Press in 1998, contains commentary by Castaneda not present in the original edition. In addition, it contains a foreword by anthropologist Walter Goldschmidt, who was a professor of anthropology at UCLA during the time the books were written, and an introduction by the author. 

Kezich, Tullio (2006). Federico Fellini: His Life and Work. New York: Faber and Faber, 2006. ISBN 9780571211685 
47. Kezich, 360-61 
48. Kezich, 362 

Sources. 
http://en.wikipedia.org/wiki/Federico_Fellini 
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Teachings_of_Don_Juan:_A_Yaqui_Way_of_Knowledge 

Ik las het verhaal en voelde, begreep wat Fellini had mee gemaakt. Terwijl ik het verhaal zat te lezen voelde ik de situatie van Casa de los Viejos weer, welke informatie bronnen ik allemaal had aangeboord. Al die dingen die men me had voorgedaan en had laten zien, flitsten in seconden door m'n hoofd en ik voelde me op m'n gemak. Zoals ik me op m'n gemak voelde in m'n oude huisje terwijl ik schilderde, schreef en allerlei dingen maakte. Bijna al die dingen, voorwerpen en verhalen zijn verdwenen. Uit mijn herinneringen vis ik nu al die dingen weer op om m'n boeken te schrijven en m'n kunstprojecten uit te voeren. 
Terug naar Fellini. Castaneda en de anderen lieten Fellini proeven van en ruiken aan de Toltek ideeën en dat is te zien in de strip die Manara schreef aan de hand van het verhaal van Federico Fellini. 
Iemand in de mensenwereld maakt heel duidelijk verschil tussen werkelijkheid, realiteit, dromen en het zogenaamde fantasievolle. De ervaringen van Fellini maakten het hem onmogelijk hier een film over te maken, in zijn hoofd misten de kennis om waar te nemen waar een Castaneda mee bezig was. Daarnaast is het zeer goed mogelijk dat de begeleiders van Castaneda hem dudielijk maakten dat de film beter niet gemaakt kon worden. Hierop speelde Castaneda en zijn begeleiders een spel met Fellini en zijn entourage. Zodoende kreeg de meester Fellini toch een bijzonder verhaal toen hij Mexico weer verliet. 

Ik las in het verhaal allerlei dingen die ik herkende en geleerd had, ik herkende zelfs wat personen in het verhaal, erg bijzonder. Ik denk, voel en weet dat in principe ons leven net zo in elkaar zit als het verhaal van 'Trip to Tulum', alleen wij herkennen de dingen in onze levens niet meer als bijzonder, de magie is er uit en dan is het voor (gewone) mensen niet meer te begrijpen of te bevatten en leggen ze het makkelijk naast zich neer. 
Ik zal het verhaal nog een paar keer moeten lezen, het werkt als andere dingen in mijn leven, als sleutels naar herinneringen. 

Liefde en licht