“The pages are still blank, but there is a miraculous feeling of the words being there, written in invisible ink and clamoring to become visible.”
Vladimir Nabokov
Update 1; Juni 2011 : What dreams may come (1998) film.
De afgelopen weken dus weer veel mooie energieën mogen ontvangen, de afgelopen weken mogen genieten van getreiter van mensen die mijn Shamballa ervaring verpesten.
Het prachtige cadeau.
Ik vroeg me al een jaar of twee af waar opeens het inzicht vandaan kwam, de helderheid die me ineens overspoelde, ik weet het nu, het werd me vandaag duidelijk.
In 2005 overleed Andres Xiloj, een dagteller of sjamaan, een Yucatek. Ik had hem leren kennen door de Popol Vuh vertaling van Dennis Tedlock. Hij had Dennis Tedlock geholpen en geadviseerd bij de vertaling van de Popol Vuh.
Toen ik bezig was met het lezen van de Popol Vuh kreeg ik de intentie om contact met hem te krijgen en hem alles te vragen wat me onduidelijk was. Ik denk dat hij me aardig vond want vandaag hoorde ik van familie leden van hem, dat hij me bij zich riep vlak voor hij overleed. Hij liet al zijn kennis na aan mij, bij zijn dood zou ik al zijn kennis ontvangen. Die informatie kreeg ik vandaag.
Over niet al te lange tijd zal de wijsheid van Andres Xiloj in mij opgenomen zijn en zal ik over de Maya wijsheid kunnen schrijven. Het familie lid dat ik sprak zij dat dat mogelijk de opdracht was die Andres mij meegegeven had vlak voor hij stierf.
Ik moet het nog even op me laten inwerken, ik ben niet echt verrast, ik vermoedde al dat dit gebeurt was maar door de constante gevechten van allerlei mensen die om mij heen woonden in Casa de los Viejos was ik er niet toe gekomen om me met die gedachten bezig te kunnen houden.
Terwijl ik in Casa de los Viejos woonde werd ik constant bevochten, voor de buitenwereld was ik welkom om er te wonen, maar achter de rug om werd ik dag en nacht lastig gevallen door de buren in het pand.
ja, het kan leuk zijn om oudere buren te hebben, aardige mensen die denken even snel korte metten met je te maken en dan drie jaar bezig zijn je te bevechten met als enig resultaat dat ik er sterker uit kom dan ik daar terecht kwam.
Het begint me te dagen dat alle angst, woede en frustratie die nu uit mij komt alle angst, woede en frustratie is die de aardige mensen in dat gebouw op mij projecteerden. Een favela waar de wapens geen pistolen zijn maar negatieve gedachten en magie.
Ik herinner me een gesprek met een toltek vriend die zij; 'Zie jij geen gelijkenis tussen jouw wonen in de Casa de los Viejos en hoe de oude tovenaars met elkaar omgingen'. Ik zag ineens de gelijkenis in geuren en kleuren, onvervulde verlangens, hebzucht, frustraties, egoïsme, spijt, wanhoop en dat allemaal op een plek.
Dk begreep nu ook waarom de Nieuwe Zieners het sluipen of zelf onderzoek zo belangrijk vonden, omdat de menselijke emoties en gedachten een zuiver zien in de weg staan. Dat was de reden ook dat de oude tovenaars constant met elkaar in gevecht waren.
In de mexicaanse mythologie wordt dit verbeeld door de strijd tussen Quetzalcoatl en Tezcatlipoca. Quetzalcoatl staat voor de Nieuwe Zieners die een soort van boedhistische levenswijze hadden en hebben en die van Tezcatlipoca die de oude tovenaars verbeeld die te vergelijken zijn met de Sith uit de Starwars saga van George Lucas.
De zwarte schaduw krijgt een gezicht.
Ineens valt er een zware last van me af, ik vroeg me al af wat die zwarte schaduw was die over me heen hangt, nu is me het duidelijk. ook kreeg ik net door dat een voorspelling die ik gedaan had voor een van de boosdoeners uitgekomen is, een hersenbloeding. Ik legde dit voor aan een christelijke vriend die in de buurt woont en dit zij dat duidelijk een straf van god was. Ik moest die vaststelling even tegen het licht houden om het te zien, maar ik moest hem gelijk geven.
Ik stond die periode zo onder druk dat de voorspellingen als water van mijn lippen vielen, ik stond er zelf versteld van. Zeker nu ik in de loop van de tijd heb mogen zien dat een groot aantal van die voorspellingen is uitgekomen.
In die periode kon ik nauwelijks van m'n stuk gebracht worden en nu gebeurde dat ineens wel, ik weet nu waarom. De boosdoener is stervende en wie op z'n sterfbed ligt die verwerkt de prut uit zijn of haar leven. Deze persoon herinner ik me als een heel negatief persoon, haar schaduw hing over het hele blok waar ik woonde en nu op haar sterfbed wil denk ik graag nog even een stempel drukken, even laten weten dat ze afscheid neemt van het leven en de wereld.
Whooof, wat een opluchting, de negativiteit van de afgelopen weken woog zo ongelooflijk zwaar, ik wist niet waar ik heen moest met mijn energie en koos dus om het te richten op een voorwerp om het niet loos de wereld in te pompen.
Als ik terug kijk heb ik gelukkig niemand gekwetst in het strijdtoneel van de afgelopen weken, ik ben altijd voorzichtig, ik wil geen onschuldige mensen raken en dat is me gelukt.
Maar we zijn nog niet klaar, de persoon leeft nog en nog niet alle herinneringen van Casa de los Viejos zijn boven gekomen.
Nu begrijp ik ook waarom ik niet ongestoord tv kon kijken, dat beest zat om me heen te prutten om me in de problemen te brengen. Het is een hele opluchting dit nu allemaal te kunnen opschrijven. Er valt een heel gewicht van me af.
Daarnaast ben ik ook erg blij dat het cadeau van Andres Xiloj me eindelijk duidelijk is geworden. Door al die strijd was ik er gewoon niet toe gekomen die informatie te kunnen bekijken en rustig in me op te kunnen nemen.
het is ongelooflijk wat onbegrip, angst en frustratie met een mens kan doen, een mens kan veranderen in een 'skinwalker', dat allerlei gebeurtenissen en keuzes een mens zo kunnen verzieken dat het enige plezier is andere mensen het leven zuur te maken. Van de mensen die zij lastig vallen te leven, om het even in een duister licht te plaatsen. (Zie mijn eerder beschrijving van skinwalkers)
De bron, God, Godin, Vader, Moeder moet erg van me houden dat ze al die informatie laten ontdekken, dat ik inzicht mag krijgen in de werkingen van de mens, de mensen maatschappij en de wereld waarin we leven.
Ik voel me nu ineens heel erg gelukkig, ik voel me ineens heel erg rijk, de duisternis begint te verkruimelen en op te gaan in de paarse vlammen. Eindelijk zal ik vrij zijn van de dusiternis van Casa de los Viejos waar al mijn werk vergiftigd werd met negativiteit en eindelijk kan ik al de wijsheid en kennis die ik, ondanks de strijd van de duistere krachten tegen mij, heb opgenomen eens werkelijk bekijken. Eindelijk kan ik het cadeau van Andres Xiloj goed bekijken en hem eer doen zoals hij verdient. Een leerling eert zijn leraar, zeker als de leraar de leerling zijn wijsheid en kennis cadeau doet bij zijn dood.
What dreams may come, 1998.
ik heb voor de boven titel en film gekozen omdat ik deze toepasselijk vond voor het gene dat ik nu zou gaan schrijven en heb geschreven in de voorgaande alinea.
Verhaal: Door de dood van hun kinderen Marie en Ian in een auto-ongeluk, krijgen Dr. Chris Nielsen (Robin Williams) en zijn vrouw Annie (Annabella Sciorra) een zware klap. Vooral Annie heeft het erg moeilijk met het verlies. Vier jaar later lijkt het echtpaar de draad weer redelijk opgepakt te hebben, maar dan komt Chris eveneens te overlijden bij een verkeersongeval waar hij de slachtoffers wilde komen helpen. Aangekomen in de hemel, ontmoet hij Albert (Cuba Gooding Jr.), die daar een rol lijkt te hebben als begeleider van verloren zielen. Hij ontdekt dat de hemel nog opmerkelijker is dan hij ooit had kunnen denken. De dood van Chris is echter de druppel voor Annie, die zelfmoord pleegt. Hierdoor gaat zij na haar sterven alleen niet naar de hemel, maar naar de hel. Wanneer Chris hierachter komt, gaat hij met Albert een begeleider zoeken (Max von Sydow) om hem naar de hel te begeleiden, waar hij de ziel van zijn vrouw vandaan wil halen.
Doen of Niet-doen.
Gisteravond zaten m'n vrienden me op m'n nek, de Orde van Blauwe kristal, dat bedoel ik positief. Het 'Xiloj' verhaal zou volgens hen een boodschap kunnen zijn en de problemen van de afgelopen vier weken een druk op de knop om een laatste stap te nemen.
De laatste stap zou zijn om me 'Nahual Gabriel Xiloj' te noemen. op zich heb ik er niets op tegen de naam 'Xiloj' in m'n verhaal op te nemen, maar de term 'nahual' ligt me persoonlijk zwaar op de maag. Ik ben iedereen in gesprek gegaan, close vrienden om raad gevraagd, Theun Mares om raad gevraagd en allemaal gaven ze eigenlijk het zelfde antwoord, alle tekenen wijzen er op dat het 'Xiloj-verhaal' klopt, mijn werk, kunstwerken en schrijfwerk zijn doortrokken en ademen allemaal de maya kennis en wijsheid. Als laatste klopt mijn houding en gedrag in het plaatje van hoe een nahual zich zou gedragen, intuïtief en helemaal levend volgens zijn, is mijn, hart.
Ik heb het direct maar even op mijn website gezet, dan is het klaar en kan de titel zijn werk gaan doen. Iedere meme werkt als een soort sleutel. Ik ben benieuwd wat voor deuren er pen zullen gaan.
Toen ik nog in Casa de los Viejos woonde werd me dit ook al verteld, tijdens een bezoek aan Los Angeles werd het me ook verteld door iemand van Cleargreen. Ik kon het niet accepteren, ik voel me nog dommer dan vijftien jaar geleden, toen wist ik nog van niets, had me nog nooit bewust met de Tolteks of Castaneda en Mares bezig gehouden.
Nu ziet alles er anders uit, vallen de stukken op hun plaats, schaart een hele club mensen zich achter me als steun. Het is me vreemd, zo heb ik het allemaal nog nooit ervaren.
Zeker door de afgelopen drie vier weken, ik voelde een spiraal van duisternis om me heen, niet in me maar om me heen.
Volgens de traditie wordt de gene die de sjamanistische erfenis krijgt vaak een beetje gek voor dat de erfenis bewust wordt aangenomen. Die waanzin heb ik gekend, het geeft ineens context aan de waanzin om me heen in Casa de los Viejos.
De afgelopen weken liep ik dus steeds tegen hele grote negativiteit aan, dood en mogelijk een doodsverlangen, het maakte me niet bang, ik werd gegrepen door een gigantische woede. Meestal laat ik allerlei gevoelens en gedachten voor bij gaan, maar deze keer lukte dat niet. Ik werd gestoord terwijl ik aan het werk was, er sloop een duister gif in mijn werk. Volgens kennissen uit de lichtwerk wereld zijn het de 'dark forces' en volgens een nieuwe vriend, een Engelse schrijver, die ik sinds kort heb leren kennen zijn het interdimensionale buitenaardse wezens die proberen de menselijke wereld te verkloten.
Die schrijver schrijft scripts voor stripverhalen en verwees me naar zijn strip 'The Invisibles' en begreep direct wat hij bedoelde, vrienden uit de Shamballa beweging en toltek vrienden wezen op de qoute van Don Juan dat het kwaad uit het heelal kwam en ons vanuit de schaduwen probeert te beheersen. Die puzzelstukken vielen gisteravond op hun plek.
Ik werd er niet minder kwaad van, ik kreeg een aardig beeld van mij zelf te zien, ik stond op een slag veld en tegen over mij een overmacht aan buitenaardse monsterlijke wezens, ik stond daar in mijn panter gedaante en schreeuwde ze toe; 'Als jullie me dood willen hebben, weten jullie wat je moet doen, doe het maar !'. Ik zag de geluidsgolven van mijn stem over het veld golven en die overmacht aan monsters raken en die koppen vertrokken, verbazing voelde ik en toen trokken ze zich terug. Toen was het afgelopen en stond ik weer op de inrit bij de garage mijn sigaretje te roken.
Met rust gelaten worden.
Mensen blijven zich met me bemoeien mijn werk te verkloten en ongevraagd mijn werk te vergiftigen. ik bevestig dus weer dat ik afstand neem van lichtwerk en van de tolteks.
Ik blijf herhalen dat ik geen hulp wil en mijn leven op mijn werk op mijn manier wil leven.
Er zijn nu weer spreuken aan me gehangen, het getreiter gaat gewoon door, ik antwoord daarop door iedereen die de spreuken aan me gehangen heeft en iedereen die de spreuken activeert een leuke hoeveelheid zwarte magie te verwachtingen heeft iedere keer als ze geactiveerd worden.
Ik kies er dus voor iedere keer wanneer iemand met mijn leven kloot zoveel mogelijk zwarte magie naar die persoon toe te sturen.
Het lijkt hun erg moeilijk mij met rust te laten, ik ben dus verplicht zo ver te gaan om zware middelen te gebruiken.
Ieder keer dat een spreuk die aan mij gehangen wordt geactiveerd wordt wordt degene die hem aan me hing geraakt door zwarte magie en de gene die het activeerde.
Men vindt het erg grappig, moord vindt ik geen probleem op dit moment, in een gevangenis zou ik me wel redden.
Ik wordt er weer bewust van dat ik alleen sta, zoals ik altijd alleen heb gestaan, alle mensen die voor bij komen zijn er maar even en en ik heb geen van hun gemist. Altijd al geweten dat ik er alleen voor sta. Door de gebeurtenissen van de afgelopen weken wordt alleen maar bevestigd dat ik niet op anderen moet rekenen. Ik heb alles altijd alleen gedaan, waarom zou ik nu ongevraagde hulp ineens gaan accepteren. Ze geven me redenen om te vechten en daarom vecht ik nu en als dit zo door gaat ben ik bereid te moorden om te leven naar eigen keuze. men vindt het ongelooflijk grappig, ja, ik ben bereid te moorden om mijn leven te leiden zoals ik dat wil.
Hier bij neem ik dus afscheid van nog meer lezers het zij zo.
Een analyse.
Het voorgaande was weer een spel om me de boom in te jagen en ik had gisteren en vandaag er weer aan zitten denken, ben ik bereid te sterven voor mijn keuze. Stomme vraag eigenlijk, toltek gedoe, maar nu op dit moment zie ik het ineens heel duidelijk, ik ben bereid keihard te knokken voor mijn manier van dingen doen, mijn manier van leven en geen enkele concessie meer te doen om anderen tegemoet te komen.
Ik heb me in het verleden steeds laten leiden door de gevoelens en lange tenen van anderen, me over verantwoordelijk gevoeld voor mijn talenten en vaardigheden, daar werd natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt net als het altruïsme.
Ik houdt er van dingen te maken en er dingen in te stoppen die me helpen op het juiste pad te blijven, al de kunstwerken die had in Casa de los Viejos hielpen me op het juiste pad te blijven. Dit zie ik nu ineens. Het maken van dingen hoort bij mijn pad, wie het daar niet mee eens is, jammer dan. (Bombs away)
Ik had eigenlijk vier weken terug al afstand moeten doen van het Lichtwerk gebeuren, ik wist dat dit er aan zat te komen. Dan is er natuurlijk ook nog de erfenis van Andres Xiloj, hij was niet alleen een dagteller en heler, hij was ook een tovenaar.
Ik sprak vanavond met iemand over het gedoe. Aan de ene kant zijn we druk bezig moderne mens te spelen en daarnaast zitten we oorlogje te voeren omdat dingen verkeerd begrepen worden of helemaal niet en door grote ego's of omdat bepaalde dingen helemaal niet bekend zijn bij mensen. De geest van de 'oude tovenaars' zoals Castaneda ze benoemde is dus gewoon in leven in onze tijd. De 'oude tovenaars' dragen nu alleen pakken, een overall of zijn bakker of visboer.
Het komt er op neer dat de meeste, half ingewijden, niet kunnen omgaan met die hogere vibraties. Is het dan de bedoeling dat alle lichtwerkers die een hoge lichtvibratie/frequentie zoveel mogelijk thuis blijven zodat anderen er geen last van hebben !?
Ik weet wel zeker van niet, lichtwerkers en ik zelf hebben er voor gekozen niet alleen ons zelf te helpen op deze manier maar anderen mee te slepen door ze te raken met onze hogere vibratie, te helpen de wereld met een zacht duwtje te veranderen.
Een andere kennis die ik vanavond sprak vertelde ik dat wanneer ik alles deed om mijn vibratie niet te hoog te krijgen zou doen, ik geen leven meer zou hebben. Dat betekend droog brood en water. Terwijl ik er voor gekozen had om niet het klooster in te gaan. Levend in de maatschappij ben ik niet van plan als een kloosterling te gaan leven zodat anderen geen last van me hebben.
Ik wil juist de ervaringen van verlichting delen met zoveel mogelijk mensen en ja, ik ben bereid daar voor te knokken. Dat bewijs ik nu al vier weken.
men vindt het niet 'fijn'als ik koffie drink op download dagen, maar dat is voor mij de manier om het aangenaam te maken, anderen drinken alcohol of blowen zich suf. Ik drink koffie omdat ik er rustig van wordt, gek genoeg.
Tovenarij.
Deze hele onzin zorgt er wel voor dat ik de tovenarij, waar ik nooit aan wilde beginnen, meer dan onder de knie heb gekregen. Het schijnt normaal gevonden te worden dat er gevochten moet worden, dat jij je constant moet blijven bewijzen ten opzichte van anderen, de volgende generatie meestal. Onzin eigenlijk, maar daar heb ik al eens eerder over geschreven in een ander hoofdstuk. Het komt allemaal neer op 'business as usual', men vindt het normaal dat er geknokt wordt en geknokt moet worden.
Toltek.
Ik ben vooral gevormd door de toltek filosofie, maar dat betekend niet dat er een mal is waar alle tolteks uit komen. Iemand die via de Golden Dawn technieken tot zijn ontwikkeling kwam vertelde me dat het toltek gebeuren veel weg had/heeft van chaos magie. Het verschil is dat sommige mensen rituelen uitvoeren en dat anderen alleen maar iets hoeven te zeggen of zingen om de trein op gang te brengen. Ik ben van de laatste categorie, om iets te doen in de mensenwereld ben ik niet veel poespas nodig. Ik kies ervoor de dingen te doen zo als ik leuk vindt om het te doen, dan kan het me niets schelen dat er nog meer andere manieren zijn. Wie creatief is, dat ben ik, kan met alles magie maken.
De ochtend.
De ochtend , ik zit nog in bed de spreuken die mij zogenaamd helpen beginnen te werken en ik pomp zoveel mogelijk zwarte magie de wereld in. Ik blijf zwarte magie de wereld in pompen zolang die spreuken aan me hangen. Als het niet stopt ben ik verplicht de zwaarste demonen uit de magische boeken op te zoeken en die troep rond te strooien in de wereld. Zo help ik terug door zoveel mogelijk zwarte magie om me heen te strooien, Ik wil niet geholpen worden ! .
Tot nu toe zeg ik alleen nog maar dat ik demonen spreuken ga gebruiken, wat er gebeurt maakt dat er toe gedreven wordt dit te doen.
Ik kies er bewust voor zaken uit de hand te laten lopen. Is het nou zo moeilijk mij met respect te behandelen. Ik blijf dus zwarte magie de wereld in pompen zolang die spreuken aan me hangen en blijf iedereen helpen door ze zoveel mogelijk zwarte magie te sturen als ze de spreuken activeren en diegene die de spreuk aan me gehangen heeft ontvangt iedere keer een dosis zwarte magie.
Ik krijg nu net door dat men mij werk zal blijven vergiftigen met hun spreuken zolang ik dingen blijf maken.
Dit maak t natuurlijk dat ik blijf kiezen om zoveel mogelijk zwarte magie de wereld in te blijven pompen.
Als ze de spreuken activeren en diegene die de spreuk aan me gehangen heeft ontvangt iedere keer een dosis zwarte magie.
Ik ga hierdoor ook weer aan moord denken, dan komt het toltek geneuzel weer, ik kies voor moord als men mij blijft helpen. Ik ben bereid te moorden om zo te leven als ik wil, de dingen te maken zoals ik wil.
Door mij 'te helpen' kiezen ze er voor de zaken uit de hand te laten lopen en ben ik verplicht zoveel mogelijk zwarte magie de wereld in te pompen en en zoveel mogelijk problemen te blijven veroorzaken.
Mystery mogelijk opgelost.
Er is een vermoeden wie mij nu al vijf weken het leven zuur maakt, de buurman aan de overkant. Is zelf magie aan het beoefenen/leren en veroorzaakt daar door problemen. Ik hoop dat dit werkelijk de oplossing is anders gaat het heel vervelend worden hier in Winschoten. Mijn vrienden in Duitsland kunnen het niet zo waarderen dat mijn werk verstoord wordt. Zij hebben nog minder geduld als ik.
Wat is er aan de hand !?
Voel ik mij zo op de huid gezeten door de Shamballa downloads, hang het allemaal samen met 2012 of is het gewoon dat mensen makkelijk op hun teentjes getrapt zijn. Ik kan er geen vinger meer op leggen, teveel informatie, sommige informatie zo wild dat ik eerst wil zien wat er gaat gebeuren voor dat ik de woorden zelf in mond ga nemen of ga beschrijven.
Ik zag mijn vier dames en sprak met ze, nou eigenlijk drie van de vier. Ik zag een oude akte uit de 17e eeuw waar mijn eigen, mensen naam, op staat. Gekoppeld aan een verhaal over de VOC (Verenigde Oostindische Compagnie) of WOC (Westindische Companie) . God weet waar dit heen gaat leiden.
De leerlingen van Theun Mares.
Wie zijn de negen nahuals/nahals die Theun mares heeft opgeleid !?
Interessante vraag niet. Volgens de informatie die ik deze week heb ontvangen ben ik zelf een van die negen, kan ik dat accepteren, moeilijk. Wil ik het accepteren, graag als dat alle onzin van de afgelopen weken kan stoppen, heel graag.
Ik kreeg dan ook als advies uit 'The Temple of Peace' om gewoon mee te spelen en alles maar over me heen te laten komen.
Komt die woede hiervan, dat ik weiger de rol van nahual/nahal op te nemen omdat ik vindt en denk dat ik daar niet aan toe ben.
Theun Mares probeert me nu al een week gerust te stellen door me uit te leggen dat ik de rol van nahual/nahal teveel lading geef of de gedachten van anderen te veel laat mee wegen in mijn keuzes. Dit laatste is waar, dat geef ik toe, alle keuzes die ik maak hangen af van die genen waar ik mee om ga ben de effecten van die keuzes. Als een keuze alleen mij ten goede komt ben ik altijd bereid geweest die keuze dan niet te maken.
De Shamballa connectie.
Vrijdag avond kreeg ik antwoord via de Shamballa Associatie kanalen. Ongeveer drie jaar geleden heb ik de 13D inwijding gevolgd bij Kathleen Daykin. Toen ben ik gereinigd van allerlei energieën die mij niet dienden. Hari Das/John Armitage heeft mijn lichamen nagekeken en zegt dat er na de reiniging een signatuur is overgebleven, verweven met mijn natuur. Een Maya signatuur, die van Andres Xiloj. ik had dit al kunnen ontdekken door de kunstvoorwerpen die ik nu al een jaar of zes maak. Alles wijst er op dat ik een cadeau heb gekregen die bewust met mijn wezen is verweven omdat Andres Xiloj dit wilde en het nodig vond. Informatie als een energie snoer verweven met mijn lichtlichaam om de kennis en wijsheid door te kunnen geven.
Dit lijkt me een goed punt om de eerste Update van Juni 2011 af te sluiten. dan kan ik met een nieuwe beginnen.
Veel liefde en licht toegewenst,
daar van is er namelijk nooit genoeg.
Het prachtige cadeau.
Ik vroeg me al een jaar of twee af waar opeens het inzicht vandaan kwam, de helderheid die me ineens overspoelde, ik weet het nu, het werd me vandaag duidelijk.
In 2005 overleed Andres Xiloj, een dagteller of sjamaan, een Yucatek. Ik had hem leren kennen door de Popol Vuh vertaling van Dennis Tedlock. Hij had Dennis Tedlock geholpen en geadviseerd bij de vertaling van de Popol Vuh.
Toen ik bezig was met het lezen van de Popol Vuh kreeg ik de intentie om contact met hem te krijgen en hem alles te vragen wat me onduidelijk was. Ik denk dat hij me aardig vond want vandaag hoorde ik van familie leden van hem, dat hij me bij zich riep vlak voor hij overleed. Hij liet al zijn kennis na aan mij, bij zijn dood zou ik al zijn kennis ontvangen. Die informatie kreeg ik vandaag.
Over niet al te lange tijd zal de wijsheid van Andres Xiloj in mij opgenomen zijn en zal ik over de Maya wijsheid kunnen schrijven. Het familie lid dat ik sprak zij dat dat mogelijk de opdracht was die Andres mij meegegeven had vlak voor hij stierf.
Ik moet het nog even op me laten inwerken, ik ben niet echt verrast, ik vermoedde al dat dit gebeurt was maar door de constante gevechten van allerlei mensen die om mij heen woonden in Casa de los Viejos was ik er niet toe gekomen om me met die gedachten bezig te kunnen houden.
Terwijl ik in Casa de los Viejos woonde werd ik constant bevochten, voor de buitenwereld was ik welkom om er te wonen, maar achter de rug om werd ik dag en nacht lastig gevallen door de buren in het pand.
ja, het kan leuk zijn om oudere buren te hebben, aardige mensen die denken even snel korte metten met je te maken en dan drie jaar bezig zijn je te bevechten met als enig resultaat dat ik er sterker uit kom dan ik daar terecht kwam.
Het begint me te dagen dat alle angst, woede en frustratie die nu uit mij komt alle angst, woede en frustratie is die de aardige mensen in dat gebouw op mij projecteerden. Een favela waar de wapens geen pistolen zijn maar negatieve gedachten en magie.
Ik herinner me een gesprek met een toltek vriend die zij; 'Zie jij geen gelijkenis tussen jouw wonen in de Casa de los Viejos en hoe de oude tovenaars met elkaar omgingen'. Ik zag ineens de gelijkenis in geuren en kleuren, onvervulde verlangens, hebzucht, frustraties, egoïsme, spijt, wanhoop en dat allemaal op een plek.
Dk begreep nu ook waarom de Nieuwe Zieners het sluipen of zelf onderzoek zo belangrijk vonden, omdat de menselijke emoties en gedachten een zuiver zien in de weg staan. Dat was de reden ook dat de oude tovenaars constant met elkaar in gevecht waren.
In de mexicaanse mythologie wordt dit verbeeld door de strijd tussen Quetzalcoatl en Tezcatlipoca. Quetzalcoatl staat voor de Nieuwe Zieners die een soort van boedhistische levenswijze hadden en hebben en die van Tezcatlipoca die de oude tovenaars verbeeld die te vergelijken zijn met de Sith uit de Starwars saga van George Lucas.
De zwarte schaduw krijgt een gezicht.
Ineens valt er een zware last van me af, ik vroeg me al af wat die zwarte schaduw was die over me heen hangt, nu is me het duidelijk. ook kreeg ik net door dat een voorspelling die ik gedaan had voor een van de boosdoeners uitgekomen is, een hersenbloeding. Ik legde dit voor aan een christelijke vriend die in de buurt woont en dit zij dat duidelijk een straf van god was. Ik moest die vaststelling even tegen het licht houden om het te zien, maar ik moest hem gelijk geven.
Ik stond die periode zo onder druk dat de voorspellingen als water van mijn lippen vielen, ik stond er zelf versteld van. Zeker nu ik in de loop van de tijd heb mogen zien dat een groot aantal van die voorspellingen is uitgekomen.
In die periode kon ik nauwelijks van m'n stuk gebracht worden en nu gebeurde dat ineens wel, ik weet nu waarom. De boosdoener is stervende en wie op z'n sterfbed ligt die verwerkt de prut uit zijn of haar leven. Deze persoon herinner ik me als een heel negatief persoon, haar schaduw hing over het hele blok waar ik woonde en nu op haar sterfbed wil denk ik graag nog even een stempel drukken, even laten weten dat ze afscheid neemt van het leven en de wereld.
Whooof, wat een opluchting, de negativiteit van de afgelopen weken woog zo ongelooflijk zwaar, ik wist niet waar ik heen moest met mijn energie en koos dus om het te richten op een voorwerp om het niet loos de wereld in te pompen.
Als ik terug kijk heb ik gelukkig niemand gekwetst in het strijdtoneel van de afgelopen weken, ik ben altijd voorzichtig, ik wil geen onschuldige mensen raken en dat is me gelukt.
Maar we zijn nog niet klaar, de persoon leeft nog en nog niet alle herinneringen van Casa de los Viejos zijn boven gekomen.
Nu begrijp ik ook waarom ik niet ongestoord tv kon kijken, dat beest zat om me heen te prutten om me in de problemen te brengen. Het is een hele opluchting dit nu allemaal te kunnen opschrijven. Er valt een heel gewicht van me af.
Daarnaast ben ik ook erg blij dat het cadeau van Andres Xiloj me eindelijk duidelijk is geworden. Door al die strijd was ik er gewoon niet toe gekomen die informatie te kunnen bekijken en rustig in me op te kunnen nemen.
het is ongelooflijk wat onbegrip, angst en frustratie met een mens kan doen, een mens kan veranderen in een 'skinwalker', dat allerlei gebeurtenissen en keuzes een mens zo kunnen verzieken dat het enige plezier is andere mensen het leven zuur te maken. Van de mensen die zij lastig vallen te leven, om het even in een duister licht te plaatsen. (Zie mijn eerder beschrijving van skinwalkers)
De bron, God, Godin, Vader, Moeder moet erg van me houden dat ze al die informatie laten ontdekken, dat ik inzicht mag krijgen in de werkingen van de mens, de mensen maatschappij en de wereld waarin we leven.
Ik voel me nu ineens heel erg gelukkig, ik voel me ineens heel erg rijk, de duisternis begint te verkruimelen en op te gaan in de paarse vlammen. Eindelijk zal ik vrij zijn van de dusiternis van Casa de los Viejos waar al mijn werk vergiftigd werd met negativiteit en eindelijk kan ik al de wijsheid en kennis die ik, ondanks de strijd van de duistere krachten tegen mij, heb opgenomen eens werkelijk bekijken. Eindelijk kan ik het cadeau van Andres Xiloj goed bekijken en hem eer doen zoals hij verdient. Een leerling eert zijn leraar, zeker als de leraar de leerling zijn wijsheid en kennis cadeau doet bij zijn dood.
What dreams may come, 1998.
ik heb voor de boven titel en film gekozen omdat ik deze toepasselijk vond voor het gene dat ik nu zou gaan schrijven en heb geschreven in de voorgaande alinea.
Verhaal: Door de dood van hun kinderen Marie en Ian in een auto-ongeluk, krijgen Dr. Chris Nielsen (Robin Williams) en zijn vrouw Annie (Annabella Sciorra) een zware klap. Vooral Annie heeft het erg moeilijk met het verlies. Vier jaar later lijkt het echtpaar de draad weer redelijk opgepakt te hebben, maar dan komt Chris eveneens te overlijden bij een verkeersongeval waar hij de slachtoffers wilde komen helpen. Aangekomen in de hemel, ontmoet hij Albert (Cuba Gooding Jr.), die daar een rol lijkt te hebben als begeleider van verloren zielen. Hij ontdekt dat de hemel nog opmerkelijker is dan hij ooit had kunnen denken. De dood van Chris is echter de druppel voor Annie, die zelfmoord pleegt. Hierdoor gaat zij na haar sterven alleen niet naar de hemel, maar naar de hel. Wanneer Chris hierachter komt, gaat hij met Albert een begeleider zoeken (Max von Sydow) om hem naar de hel te begeleiden, waar hij de ziel van zijn vrouw vandaan wil halen.
Doen of Niet-doen.
Gisteravond zaten m'n vrienden me op m'n nek, de Orde van Blauwe kristal, dat bedoel ik positief. Het 'Xiloj' verhaal zou volgens hen een boodschap kunnen zijn en de problemen van de afgelopen vier weken een druk op de knop om een laatste stap te nemen.
De laatste stap zou zijn om me 'Nahual Gabriel Xiloj' te noemen. op zich heb ik er niets op tegen de naam 'Xiloj' in m'n verhaal op te nemen, maar de term 'nahual' ligt me persoonlijk zwaar op de maag. Ik ben iedereen in gesprek gegaan, close vrienden om raad gevraagd, Theun Mares om raad gevraagd en allemaal gaven ze eigenlijk het zelfde antwoord, alle tekenen wijzen er op dat het 'Xiloj-verhaal' klopt, mijn werk, kunstwerken en schrijfwerk zijn doortrokken en ademen allemaal de maya kennis en wijsheid. Als laatste klopt mijn houding en gedrag in het plaatje van hoe een nahual zich zou gedragen, intuïtief en helemaal levend volgens zijn, is mijn, hart.
Ik heb het direct maar even op mijn website gezet, dan is het klaar en kan de titel zijn werk gaan doen. Iedere meme werkt als een soort sleutel. Ik ben benieuwd wat voor deuren er pen zullen gaan.
Toen ik nog in Casa de los Viejos woonde werd me dit ook al verteld, tijdens een bezoek aan Los Angeles werd het me ook verteld door iemand van Cleargreen. Ik kon het niet accepteren, ik voel me nog dommer dan vijftien jaar geleden, toen wist ik nog van niets, had me nog nooit bewust met de Tolteks of Castaneda en Mares bezig gehouden.
Nu ziet alles er anders uit, vallen de stukken op hun plaats, schaart een hele club mensen zich achter me als steun. Het is me vreemd, zo heb ik het allemaal nog nooit ervaren.
Zeker door de afgelopen drie vier weken, ik voelde een spiraal van duisternis om me heen, niet in me maar om me heen.
Volgens de traditie wordt de gene die de sjamanistische erfenis krijgt vaak een beetje gek voor dat de erfenis bewust wordt aangenomen. Die waanzin heb ik gekend, het geeft ineens context aan de waanzin om me heen in Casa de los Viejos.
De afgelopen weken liep ik dus steeds tegen hele grote negativiteit aan, dood en mogelijk een doodsverlangen, het maakte me niet bang, ik werd gegrepen door een gigantische woede. Meestal laat ik allerlei gevoelens en gedachten voor bij gaan, maar deze keer lukte dat niet. Ik werd gestoord terwijl ik aan het werk was, er sloop een duister gif in mijn werk. Volgens kennissen uit de lichtwerk wereld zijn het de 'dark forces' en volgens een nieuwe vriend, een Engelse schrijver, die ik sinds kort heb leren kennen zijn het interdimensionale buitenaardse wezens die proberen de menselijke wereld te verkloten.
Die schrijver schrijft scripts voor stripverhalen en verwees me naar zijn strip 'The Invisibles' en begreep direct wat hij bedoelde, vrienden uit de Shamballa beweging en toltek vrienden wezen op de qoute van Don Juan dat het kwaad uit het heelal kwam en ons vanuit de schaduwen probeert te beheersen. Die puzzelstukken vielen gisteravond op hun plek.
Ik werd er niet minder kwaad van, ik kreeg een aardig beeld van mij zelf te zien, ik stond op een slag veld en tegen over mij een overmacht aan buitenaardse monsterlijke wezens, ik stond daar in mijn panter gedaante en schreeuwde ze toe; 'Als jullie me dood willen hebben, weten jullie wat je moet doen, doe het maar !'. Ik zag de geluidsgolven van mijn stem over het veld golven en die overmacht aan monsters raken en die koppen vertrokken, verbazing voelde ik en toen trokken ze zich terug. Toen was het afgelopen en stond ik weer op de inrit bij de garage mijn sigaretje te roken.
Met rust gelaten worden.
Mensen blijven zich met me bemoeien mijn werk te verkloten en ongevraagd mijn werk te vergiftigen. ik bevestig dus weer dat ik afstand neem van lichtwerk en van de tolteks.
Ik blijf herhalen dat ik geen hulp wil en mijn leven op mijn werk op mijn manier wil leven.
Er zijn nu weer spreuken aan me gehangen, het getreiter gaat gewoon door, ik antwoord daarop door iedereen die de spreuken aan me gehangen heeft en iedereen die de spreuken activeert een leuke hoeveelheid zwarte magie te verwachtingen heeft iedere keer als ze geactiveerd worden.
Ik kies er dus voor iedere keer wanneer iemand met mijn leven kloot zoveel mogelijk zwarte magie naar die persoon toe te sturen.
Het lijkt hun erg moeilijk mij met rust te laten, ik ben dus verplicht zo ver te gaan om zware middelen te gebruiken.
Ieder keer dat een spreuk die aan mij gehangen wordt geactiveerd wordt wordt degene die hem aan me hing geraakt door zwarte magie en de gene die het activeerde.
Men vindt het erg grappig, moord vindt ik geen probleem op dit moment, in een gevangenis zou ik me wel redden.
Ik wordt er weer bewust van dat ik alleen sta, zoals ik altijd alleen heb gestaan, alle mensen die voor bij komen zijn er maar even en en ik heb geen van hun gemist. Altijd al geweten dat ik er alleen voor sta. Door de gebeurtenissen van de afgelopen weken wordt alleen maar bevestigd dat ik niet op anderen moet rekenen. Ik heb alles altijd alleen gedaan, waarom zou ik nu ongevraagde hulp ineens gaan accepteren. Ze geven me redenen om te vechten en daarom vecht ik nu en als dit zo door gaat ben ik bereid te moorden om te leven naar eigen keuze. men vindt het ongelooflijk grappig, ja, ik ben bereid te moorden om mijn leven te leiden zoals ik dat wil.
Hier bij neem ik dus afscheid van nog meer lezers het zij zo.
Een analyse.
Het voorgaande was weer een spel om me de boom in te jagen en ik had gisteren en vandaag er weer aan zitten denken, ben ik bereid te sterven voor mijn keuze. Stomme vraag eigenlijk, toltek gedoe, maar nu op dit moment zie ik het ineens heel duidelijk, ik ben bereid keihard te knokken voor mijn manier van dingen doen, mijn manier van leven en geen enkele concessie meer te doen om anderen tegemoet te komen.
Ik heb me in het verleden steeds laten leiden door de gevoelens en lange tenen van anderen, me over verantwoordelijk gevoeld voor mijn talenten en vaardigheden, daar werd natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt net als het altruïsme.
Ik houdt er van dingen te maken en er dingen in te stoppen die me helpen op het juiste pad te blijven, al de kunstwerken die had in Casa de los Viejos hielpen me op het juiste pad te blijven. Dit zie ik nu ineens. Het maken van dingen hoort bij mijn pad, wie het daar niet mee eens is, jammer dan. (Bombs away)
Ik had eigenlijk vier weken terug al afstand moeten doen van het Lichtwerk gebeuren, ik wist dat dit er aan zat te komen. Dan is er natuurlijk ook nog de erfenis van Andres Xiloj, hij was niet alleen een dagteller en heler, hij was ook een tovenaar.
Ik sprak vanavond met iemand over het gedoe. Aan de ene kant zijn we druk bezig moderne mens te spelen en daarnaast zitten we oorlogje te voeren omdat dingen verkeerd begrepen worden of helemaal niet en door grote ego's of omdat bepaalde dingen helemaal niet bekend zijn bij mensen. De geest van de 'oude tovenaars' zoals Castaneda ze benoemde is dus gewoon in leven in onze tijd. De 'oude tovenaars' dragen nu alleen pakken, een overall of zijn bakker of visboer.
Het komt er op neer dat de meeste, half ingewijden, niet kunnen omgaan met die hogere vibraties. Is het dan de bedoeling dat alle lichtwerkers die een hoge lichtvibratie/frequentie zoveel mogelijk thuis blijven zodat anderen er geen last van hebben !?
Ik weet wel zeker van niet, lichtwerkers en ik zelf hebben er voor gekozen niet alleen ons zelf te helpen op deze manier maar anderen mee te slepen door ze te raken met onze hogere vibratie, te helpen de wereld met een zacht duwtje te veranderen.
Een andere kennis die ik vanavond sprak vertelde ik dat wanneer ik alles deed om mijn vibratie niet te hoog te krijgen zou doen, ik geen leven meer zou hebben. Dat betekend droog brood en water. Terwijl ik er voor gekozen had om niet het klooster in te gaan. Levend in de maatschappij ben ik niet van plan als een kloosterling te gaan leven zodat anderen geen last van me hebben.
Ik wil juist de ervaringen van verlichting delen met zoveel mogelijk mensen en ja, ik ben bereid daar voor te knokken. Dat bewijs ik nu al vier weken.
men vindt het niet 'fijn'als ik koffie drink op download dagen, maar dat is voor mij de manier om het aangenaam te maken, anderen drinken alcohol of blowen zich suf. Ik drink koffie omdat ik er rustig van wordt, gek genoeg.
Tovenarij.
Deze hele onzin zorgt er wel voor dat ik de tovenarij, waar ik nooit aan wilde beginnen, meer dan onder de knie heb gekregen. Het schijnt normaal gevonden te worden dat er gevochten moet worden, dat jij je constant moet blijven bewijzen ten opzichte van anderen, de volgende generatie meestal. Onzin eigenlijk, maar daar heb ik al eens eerder over geschreven in een ander hoofdstuk. Het komt allemaal neer op 'business as usual', men vindt het normaal dat er geknokt wordt en geknokt moet worden.
Toltek.
Ik ben vooral gevormd door de toltek filosofie, maar dat betekend niet dat er een mal is waar alle tolteks uit komen. Iemand die via de Golden Dawn technieken tot zijn ontwikkeling kwam vertelde me dat het toltek gebeuren veel weg had/heeft van chaos magie. Het verschil is dat sommige mensen rituelen uitvoeren en dat anderen alleen maar iets hoeven te zeggen of zingen om de trein op gang te brengen. Ik ben van de laatste categorie, om iets te doen in de mensenwereld ben ik niet veel poespas nodig. Ik kies ervoor de dingen te doen zo als ik leuk vindt om het te doen, dan kan het me niets schelen dat er nog meer andere manieren zijn. Wie creatief is, dat ben ik, kan met alles magie maken.
De ochtend.
De ochtend , ik zit nog in bed de spreuken die mij zogenaamd helpen beginnen te werken en ik pomp zoveel mogelijk zwarte magie de wereld in. Ik blijf zwarte magie de wereld in pompen zolang die spreuken aan me hangen. Als het niet stopt ben ik verplicht de zwaarste demonen uit de magische boeken op te zoeken en die troep rond te strooien in de wereld. Zo help ik terug door zoveel mogelijk zwarte magie om me heen te strooien, Ik wil niet geholpen worden ! .
Tot nu toe zeg ik alleen nog maar dat ik demonen spreuken ga gebruiken, wat er gebeurt maakt dat er toe gedreven wordt dit te doen.
Ik kies er bewust voor zaken uit de hand te laten lopen. Is het nou zo moeilijk mij met respect te behandelen. Ik blijf dus zwarte magie de wereld in pompen zolang die spreuken aan me hangen en blijf iedereen helpen door ze zoveel mogelijk zwarte magie te sturen als ze de spreuken activeren en diegene die de spreuk aan me gehangen heeft ontvangt iedere keer een dosis zwarte magie.
Ik krijg nu net door dat men mij werk zal blijven vergiftigen met hun spreuken zolang ik dingen blijf maken.
Dit maak t natuurlijk dat ik blijf kiezen om zoveel mogelijk zwarte magie de wereld in te blijven pompen.
Als ze de spreuken activeren en diegene die de spreuk aan me gehangen heeft ontvangt iedere keer een dosis zwarte magie.
Ik ga hierdoor ook weer aan moord denken, dan komt het toltek geneuzel weer, ik kies voor moord als men mij blijft helpen. Ik ben bereid te moorden om zo te leven als ik wil, de dingen te maken zoals ik wil.
Door mij 'te helpen' kiezen ze er voor de zaken uit de hand te laten lopen en ben ik verplicht zoveel mogelijk zwarte magie de wereld in te pompen en en zoveel mogelijk problemen te blijven veroorzaken.
Mystery mogelijk opgelost.
Er is een vermoeden wie mij nu al vijf weken het leven zuur maakt, de buurman aan de overkant. Is zelf magie aan het beoefenen/leren en veroorzaakt daar door problemen. Ik hoop dat dit werkelijk de oplossing is anders gaat het heel vervelend worden hier in Winschoten. Mijn vrienden in Duitsland kunnen het niet zo waarderen dat mijn werk verstoord wordt. Zij hebben nog minder geduld als ik.
Wat is er aan de hand !?
Voel ik mij zo op de huid gezeten door de Shamballa downloads, hang het allemaal samen met 2012 of is het gewoon dat mensen makkelijk op hun teentjes getrapt zijn. Ik kan er geen vinger meer op leggen, teveel informatie, sommige informatie zo wild dat ik eerst wil zien wat er gaat gebeuren voor dat ik de woorden zelf in mond ga nemen of ga beschrijven.
Ik zag mijn vier dames en sprak met ze, nou eigenlijk drie van de vier. Ik zag een oude akte uit de 17e eeuw waar mijn eigen, mensen naam, op staat. Gekoppeld aan een verhaal over de VOC (Verenigde Oostindische Compagnie) of WOC (Westindische Companie) . God weet waar dit heen gaat leiden.
De leerlingen van Theun Mares.
Wie zijn de negen nahuals/nahals die Theun mares heeft opgeleid !?
Interessante vraag niet. Volgens de informatie die ik deze week heb ontvangen ben ik zelf een van die negen, kan ik dat accepteren, moeilijk. Wil ik het accepteren, graag als dat alle onzin van de afgelopen weken kan stoppen, heel graag.
Ik kreeg dan ook als advies uit 'The Temple of Peace' om gewoon mee te spelen en alles maar over me heen te laten komen.
Komt die woede hiervan, dat ik weiger de rol van nahual/nahal op te nemen omdat ik vindt en denk dat ik daar niet aan toe ben.
Theun Mares probeert me nu al een week gerust te stellen door me uit te leggen dat ik de rol van nahual/nahal teveel lading geef of de gedachten van anderen te veel laat mee wegen in mijn keuzes. Dit laatste is waar, dat geef ik toe, alle keuzes die ik maak hangen af van die genen waar ik mee om ga ben de effecten van die keuzes. Als een keuze alleen mij ten goede komt ben ik altijd bereid geweest die keuze dan niet te maken.
De Shamballa connectie.
Vrijdag avond kreeg ik antwoord via de Shamballa Associatie kanalen. Ongeveer drie jaar geleden heb ik de 13D inwijding gevolgd bij Kathleen Daykin. Toen ben ik gereinigd van allerlei energieën die mij niet dienden. Hari Das/John Armitage heeft mijn lichamen nagekeken en zegt dat er na de reiniging een signatuur is overgebleven, verweven met mijn natuur. Een Maya signatuur, die van Andres Xiloj. ik had dit al kunnen ontdekken door de kunstvoorwerpen die ik nu al een jaar of zes maak. Alles wijst er op dat ik een cadeau heb gekregen die bewust met mijn wezen is verweven omdat Andres Xiloj dit wilde en het nodig vond. Informatie als een energie snoer verweven met mijn lichtlichaam om de kennis en wijsheid door te kunnen geven.
Dit lijkt me een goed punt om de eerste Update van Juni 2011 af te sluiten. dan kan ik met een nieuwe beginnen.
Veel liefde en licht toegewenst,
daar van is er namelijk nooit genoeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten